17 December 2014

என்றாவது ஒரு நாள் என்ற என் கனவு


என்றாவது ஒரு நாள்…
என் எழுத்துக்களும் அச்சிலேறும் என்ற 
நம்பிக்கை... ஆசை... கனவு...
எதுவும் பொய்க்கவில்லை...

இதோ...
அகநாழிகை பதிப்பக வெளியீடாக... 
என் முதல் நூல்


என்றாவது ஒரு நாள் 
(ஆஸ்திரேலிய காடுறை கதைகளின் தொகுப்பு)

விரைவில்...


உங்கள் அனைவரின் ஆசிகளையும் ஆதரவையும் 
அன்புடன் எதிர்நோக்குகிறேன்.




கனவை நனவாக்கிய 
அகநாழிகை பொன்.வாசுதேவன் அவர்களுக்கு 
மனங்கனிவான நன்றி. 



9 December 2014

பறவைகள் பலவிதம் 2


தின்ன ஏதாவது கிடைக்குமா?
ஆஸ்திரேலிய வெள்ளை அன்றில் (Australian white ibis)


march of penguins
பெங்குயின்கள் (penguins)


மாலைப் பொழுதில் ஓய்வு
வெள்ளை அன்றில் & நாய்சி மைனர் பறவைகள்

நானும் பறவைதான்
பெங்குயின்


ஆப்பிரிக்க நெருப்புக்கோழி
நெருப்புக்கோழி (ostrich)

இது என் ஏரியா -  வாத்துகளை எச்சரிக்கிறார் மேக்பை
ஆஸ்திரேலிய மேக்பை & ஆஸ்திரேலிய காட்டு வாத்துகள்


 ஒரு உற்சாகக் குளியல்
கடற்புறாக்கள் (silver gulls)


விரட்டினாலும் போகமாட்டோம் - வாத்து இணை
ஆஸ்திரேலிய காட்டு வாத்துகள் (Australian wood ducks)


எங்கெங்கு காணினும் சீகலடா...
கடற்புறாக்கள் (sea gulls)



உறவுகள்... உன்னதங்கள் (தொடர்ச்சி)




உறவுகள் தொடர்பான சென்ற பதிவில் உறவென்னும் வட்டத்துள் வரும் அனைவரையுமே பொதுவில் கொண்டு கருத்தளித்திருந்தேன். அந்தப் பதிவுக்கு ஜிஎம்பி ஐயா அளித்திருந்த அவருடைய பின்னூட்டத்தில் கீழ்க்காணுமாறு குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

\\என் பதிவில் தொலைந்து கொண்டு போகும் உறவுகளைப் பெண்கள் நிலை நிறுத்தலாம் என்னும் கருத்தை மறைமுகமாக வைத்தேன் பலரிடம் கேட்டுப் பார்த்தால் ஒரு நிதரிசன உண்மை விளங்கும் அறிந்த உறவுகளில் தாய் வழி உறவே அதிகம் நினைவில் இருக்கும். இதற்கும் தலையணை மந்திரம் முந்தானையில் முடித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்னும் அறிவுரையும் மறைமுகக் காரணங்களாக இருக்க வாய்ப்புண்டா. தெரிய வில்லை. நடைமுறை வாழ்க்கை நிலைகள் பிளவுபடும் குடும்ப உறவுகளுக்குக் காரணமானாலும் அதைச் சீர்செய்ய யாரால் இயலும் என்னும்கேள்வியும் எழுகிறது.சில பல காரணங்கள் தெரிவதைச் சொல்ல பெண்களுக்குத் தைரியம் இருக்கிறதா இல்லை இருக்கும் நிலையை மாத்திரம் சொல்லிக் காரண காரியங்களை அவரவர் சௌகரியத்துக்கு விட்டு விடுவதா எது சரி...?\\

இந்தப் பின்னூட்டத்தைப் பார்த்தபிறகு என் கருத்தை இன்னும் கொஞ்சம் விளக்கமாக அளித்திருக்கலாமோ என்ற எண்ணம் பிறக்கவும் தோன்றியது இந்தப் பதிவு. உறவுகள் பலப்படுவதும் விரிசலடைவதும் பெண்கள் கையில்தான் என்ற அவரது கருத்துக்கு உறவின் தன்மையில் பெண்களுடனான என்னுடைய நிலைப்பாட்டை விளக்க இப்பதிவு போதுமானது என்று நினைக்கிறேன்.

இதில் முழுக்க முழுக்க என்னுடைய அனுபவத்தை மட்டுமே பகிரப்போகிறேன். ஜிஎம்பி ஐயா குறிப்பிட்டுள்ளது போல் தலையணை மந்திரமோ முந்தானையில் முடிந்து வைக்கும் தந்திரமோ எதுவும் என் திருமணத்தின்போது எனக்கு வழங்கப்படவில்லை. என் தாய் மட்டுமல்ல… என்னுடைய பிறந்தவீட்டு உறவுகள் யாருமே அப்படியொரு எண்ணத்தை எனக்குள் விதைக்கவில்லை. எல்லோரும் ஒன்றுபோல் சொன்னது இதுதான்.

நீ வாழ்க்கைப்பட இருக்கும் குடும்பம் பெரியது. மாமியார் மாமனார், இரண்டு கொழுந்தனார், இரண்டு நாத்தனார், அவர்களது குடும்பம், ஓரகத்தி என்று பலரையும் அனுசரித்துப் போகவேண்டும். பிறந்த வீட்டில் எல்லோரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்குவது பெரிய விஷயமில்லை. புகுந்த வீட்டிலும் எல்லோரிடமும் நல்ல பெண்ணாக நடந்து நல்ல பெயர் வாங்கி பிறந்த வீட்டுக்கு பெருமை சேர்க்கவேண்டும்.

கணவனையும் கணவனது குடும்பத்தாரையும் அனுசரித்துப் போ என்றுதான் அறிவுரைக்கப்பட்டதே தவிர… கவனமாயிரு… கணவனைக் கைக்குள் போட்டுக்கொள் என்று எந்த அறிவுரையும் வழங்கப்படவில்லை. அதனால்தானோ என்னவோ இன்னும் மூன்று வருடங்களில் வெள்ளிவிழா காணவிருக்கும் மண வாழ்க்கையில் இதுவரை புகுந்த வீட்டினருடன் எந்த பிணக்குமில்லாமல் நல்ல மருமகளாய் எல்லோருடைய அன்பையும் நன்மதிப்பையும் சம்பாதித்துவைத்திருக்க முடிகிறது. இதோ இந்தப் பதிவை வாசிக்கும் என் புகுந்த வீட்டு, பிறந்த வீட்டு உறவுகள் நிச்சயம் என்னை ஆமோதிப்பார்கள்.

புகுந்த வீட்டில் ஒவ்வொருவரிடமும் நான் காட்டும் அன்பு அதனினும் பன்மடங்கு என்னிடமே திருப்பித் தரப்படுவது எங்கள் உறவு பலப்பட முக்கியமான காரணமாக நினைக்கிறேன். எனக்குத் திருமணமான புதிதில் என் நாத்தனார்களை குடும்ப வழக்கப்படி அத்தாச்சி என்று அழைத்தேன். அக்கா என்றே அழை என்றார்கள். அந்த வார்த்தைகளுக்கான மதிப்பை இன்றுவரை உணர்ந்து அனுபவிக்கிறேன்.  என் நாத்தனார்களையும் ஓரகத்திகளையும் என் உடன்பிறந்த தமக்கைகளாகவே நினைக்கிறேன். அவர்களும் அப்படிதான் நினைக்கிறார்கள். உடன்பிறந்த சகோதரிகளை விடவும் ஒரு படி அதிகமாகவே பாசம் செலுத்துகிறார்கள்.

உறவுகளுக்குள் சில சமயங்களில் தவறான புரிதலினால் மனக்கிலேசங்கள் ஏற்படுவது இயற்கை. அதை ஊதி ஊதி பெரிதாக்காமல் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துகொண்டு பிரச்சனையைத் தீர்க்கவே முயல்கிறோம். எந்த சூழ்நிலையிலும் யாரும் எவரையும் ஒதுக்க நினைப்பதில்லை. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் எல்லோருமே ஒருமித்துப் பங்கு கொள்கிறோம்.

உறவுகளுக்குள் பந்தம், பாசம், மரியாதை இவற்றைத் தாண்டி நட்புமிருந்தால் உறவு இன்னும் பலப்படும். என் ஓரகத்திக்கும் எனக்கும் இடையில் இன்னதுதான் என்றில்லாமல் எவ்வளவோ கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் நிகழும். சிறிய நாத்தனாரும் நானும் குடும்ப விவரங்கள் அல்லாது பொதுவிஷயங்களை ஏராளமாய்ப் பகிர்ந்துகொள்வோம். என் பெரிய நாத்தனாரிடம் உறவைத் தாண்டி இலக்கியம் குறித்தும் பதிவுலகம் குறித்தும் என்னால் ஒருமணி நேரத்துக்கும் மேலாக தொலைபேசியில் பேசமுடிகிறது. ஒவ்வொருவருடனும் பேசும்போது அவர்கள் இன்ன உறவு என்பதோ மூத்தவர்கள் என்பதோ எதுவும் மனத்தில் உறுத்தாமல் ஒரு உற்ற தோழியுடன் பேசுவது போன்ற உணர்வே தோன்றும். அப்படி நட்புணர்வுடன் கூடிய உறவுகள் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் பாக்கியசாலிகள். தாயிடம் பகிரமுடியாத சங்கதிகளைக் கூட தாராளமாய் நான் என் புகுந்த வீட்டு உறவுகளிடம் பகிரமுடியும்.  

தானே கைம்பெண்ணான நிலையிலும் நிராதரவாய் நின்ற கைம்பெண் நாத்தனாரை அவருடைய கடைசி காலம் வரை வைத்துக் காப்பாற்றிய பெண்மணியையும், தாயும் மாமியாரும் பக்கம் பக்கம் அமர்ந்திருக்க, மாமியாரின் மடியில் உரிமையுடன் தலைவைத்துப் படுத்துக்கொள்ளும் மருமகளையும் கணவனுடன் பிறந்தவர்கள் ஏமாற்றி தம்மை சுரண்டுகிறார்கள் என்று தெரிந்தே அனுமதிக்கும் தாராள மனம் கொண்ட பெண்ணையும் அறியும் அதே சமயம் பெற்றவளுடனும் உடன் பிறந்தவர்களுடனும் பேசினால் தற்கொலை செய்துகொள்வேன் என்று கணவனை மிரட்டும் மனைவியையும் அறிவேன்.

குடும்ப உறவுகள் வலுப்படுவது பெண்களின் கையில்தான் இருக்கிறது என்று ஜிஎம்பி ஐயா சொல்வது ஒருவகையில் ஏற்கத்தக்கதுதான் என்றாலும் அதில் ஆண்களின் பங்கு எதுவுமே இல்லை என்று சொல்வதற்கில்லை.

நான் என் புகுந்த வீட்டாரிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறேனோ அதுபோலவே என் கணவர் என் பிறந்த வீட்டாரிடம் நடந்துகொள்கிறார். அதை நான் எதிர்பாராதபோதும் என்பதுதான் சிறப்பு. என் தம்பியை தன் சொந்த சகோதரனைப் போலவும் என் தாய் தந்தையை தன்னுடைய தாய் தந்தையைப் போலவும் மதிக்கிறார்… பாசம் காட்டுகிறார். உதாரணத்துக்கு ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன்.. என் தம்பிக்கு திருமணம் முடிவான சமயம். என் கணவர் என்னிடம் என்ன சொன்னார் தெரியுமா?

"உனக்கு நாத்தனார்களாகிய என் அக்காக்கள் உன்னிடம் எப்படி பாசமாக பரிவாக நடந்துகொள்கிறார்களோ அப்படியே நீயும் வரவிருக்கும் உன் தம்பி மனைவியிடம் பாசமும் பரிவுமாக நடந்துகொள்ளவேண்டும். அந்தப்பெண் உன்னை விடவும் சிறிய பெண். தவறு செய்தால் நீ பெரியவள் என்ற முறையில் அனுசரித்துப்போ. எந்த சூழ்நிலையிலும் உங்கள் இருவருக்குள்ளும் பிரச்சனை வராமல் பார்த்துக்கொள். அது உன் பிறந்த வீட்டிலுள்ள மற்ற உறவுகளுக்குள்ளும் ஒரு ஆரோக்கியமான பிணைப்பை உருவாக்கும்."

எந்த அளவுக்கு என் குடும்பத்தின்மேல் அவருக்கு அக்கறை இருந்திருந்தால் இப்படி சொல்லத் தோன்றும்? என் தம்பி மனைவி என்னை அத்தாச்சி என்றபோது நானும் என்னை அக்கா என்றே அழைக்கச்செய்தேன். இன்றுவரை என் சகோதரியாகவே பார்க்கிறேன். எங்கள் இருவருக்குள்ளும் உள்ள நட்பும் பாசமும் இந்த பதினைந்து வருடங்களில் பலப்பட்டிருக்கிறது என்றுதான் சொல்வேன்.

நான் வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்று சொன்னால் உற்சாகமாக என்னை வரவேற்க தயாராகிவிடுகிறார் தம்பி மனைவி. எப்போது வருவேன் என்று எதிர்பார்த்திருக்கிறார். கணவனின் உறவுகள் வேண்டாமென்று அறிவுறுத்தப்பட்டிருந்தால் எந்தப் பெண்ணாவது இப்படி ஆர்வத்துடன் நாத்தனாரை வரவேற்கக் காத்திருப்பாரா?

இந்தியாவிலிருக்கும்போது குழந்தைகளுக்கு காலாண்டு அரையாண்டு விடுமுறைகளில் தாய்வீட்டுக்குப் போவதற்கு நிகராக மாமியார் வீட்டுக்கு நானும் பிள்ளைகளும் குஷியாகக் கிளம்பிவிடுவோம். என்னைப் பலரும் கிண்டல் செய்திருக்கிறார்கள்… மாமியார் வீட்டுக்கும் நாத்தனார் வீடுகளுக்கும் போக இவ்வளவு ஆர்வத்துடன் கிளம்பும் ஓரே ஆள் நீங்களாகத்தான் இருக்கமுடியும் என்று. என்ன செய்ய? என் தாயின் வளர்ப்பு அது. பிறந்த வீட்டை விடவும் புகுந்த வீட்டுக்கு மரியாதை செய்யும்படி சொன்ன அறிவுரையின் காரணம் அது.

ஒருவேளை எதிர்மறையாய் அறிவுறுத்தப்படும் பெண்களின் செயல்பாடுகள் உறவுகளில் விரிசல் விழக் காரணமாயிருக்கலாம். அதைப் பற்றிய கருத்துகள் என்னிடமில்லை. ஏனெனில் என்னுடைய அனுபவத்தில் பிறந்த வீடு புகுந்த வீடு என்ற பாகுபாடில்லாமல் உறவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வாழும் பெண்களைத்தான் வெகுவாக நான் பார்த்திருக்கிறேன். 


8 December 2014

உறவுகள்.. உன்னதங்கள்!





வயதிலும் அனுபவத்திலும் மூத்தவரான நம் பதிவுலகத் தோழமையான ஜிஎம் பாலசுப்பிரமணியம் ஐயா அவர்கள் உறவுகள் சார்ந்த பதிவொன்றுக்கு தொடர் பதிவு எழுத அழைப்பு விடுத்துள்ளார். அவருடைய அனுபவங்களும் சிந்தனைகளும் என்னை மிகவும் கவர்பவை. அவருடைய நிதானமான அழுத்தமான எண்ணப்பகிர்வுகளும், கருத்துக்களை மிகத்துல்லியமாக எழுத்தாக்கும் திறமும் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்துபவை.

உறவுகள் என்ற தலைப்பில் சமீபத்தில் அவர் எழுதிய பதிவின் தொடர்ச்சியாக சில பெண் பதிவர்களின் கருத்துகளைக் கேட்டு எழுதியுள்ளார். அப்பெண் பதிவர்களுள் நானும் ஒருத்தி என்பதறிந்து வியந்தேன். ஜிஎம்பி ஐயா அவர்கள் எங்களை பெண் பதிவர்களின் பிரதிநிதிகளாகக் கருத்துக்களைக் கூறுவார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். பெண் பதிவர்களின் மட்டுமல்ல பெண்களின் பிரதிநிதியாகவும் இந்த விஷயத்தில் கருத்தளிக்க இயலுமா என்பது சந்தேகமே. ஏனெனில் இதுபோன்ற சிந்தனைகளிலெல்லாம் இதுவரை நான் ஈடுபட்டதே இல்லை. வாழ்க்கையை அதன்போக்கில் ஏற்றுக்கொண்டு வாழுந்தன்மை உடையவள் நான்.

என்னைப் பொறுத்தவரை கணவன் மனைவியாகட்டும், பெற்றோர் பிள்ளைகளாகட்டும், உடன்பிறந்தவர்களாகட்டும், நண்பர்களாகட்டும், மற்ற உறவுகளாகட்டும்… எந்த உறவுநிலையையும் இது இப்படிதான் என்ற வரையறைக்குள் கொண்டுவருவது அசாத்தியம். உறவுகள் நீட்டிப்பதும் வெட்டுப்படுவதும் அவரவர் வளர்ந்த விதம், வாழும் சூழல், தேவைகள், சூழ்ந்துள்ள மற்ற உறவுகளின் இயல்பு போன்ற பல காரணிகளைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

ஒரு குடும்பக் கட்டமைப்பில் பெண் ஆணை ஆட்டுவிப்பதோ ஆண் பெண்ணை அடிமைப்படுத்துவதோ அவரவர் தனிப்பட்ட குணநலன் சார்ந்த நிலைப்பாடாக எடுத்துக்கொள்ள முடிகிறதே தவிர பொதுவான கருத்தாக கொள்ளமுடியவில்லை. பெரும்பான்மை என்று சொன்னால் பல இடங்களில் பெண்கள் ஆணைச் சார்ந்து வாழும் நிலையிலும் சரி, சாராத நிலையிலும் சரி.. ஏதோ ஒரு விதத்தில் அல்லல்படுவதையும் அடிமைப்படுவதையும் அறிந்தேயிருக்கிறோம். உரிய மரியாதை கிட்டாமல் உதாசீனப்படுத்தப் படுவதோடு இன்னும் சில பெண்கள் வெளியில் சொல்லமுடியாத வேதனையை அனுபவிப்பதுமான பல வாழ்க்கை அனுபவங்களை கண்டும் கேட்டும் அறிந்திருக்கிறோம். சில இடங்களில் நிலைமை தலைகீழாக இருப்பதும் நமக்குத் தெரியும். பெற்ற தாயுடனும் பேசும் உரிமை மறுக்கப்பட்டு வாழும் ஆண்களின் மனக்குமுறலும் வேதனையும் வெளிப்படக் கேட்டு வருந்தியிருக்கிறோம். அதனால் உறவுகள் தொடர்பறுந்து போவதன் ஒட்டுமொத்தப் பழியைத் தூக்கி பெண்களின் மீதோ அல்லது ஆண்களின் மீதோ சுமத்துவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

உறவுகள் விட்டுப்போவதற்கு மாறிவரும் வாழ்க்கைச்சூழல் ஒரு முக்கியக் காரணம். அவசர யுகம் எந்திரமயம், உலகமயமாக்கல் என்றெல்லாம் மாறிவரும் சூழலில் எந்த உறவையும் தொடர்பெல்லைக்குள் தக்கவைத்துக்கொள்ள நம்மால் முடியவில்லை. நின்று நிதானித்துப் பேசவும் நமக்கு நேரமில்லை… அல்லது நேரமில்லாதது போல் பாசாங்கு செய்து கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் சோம்பேறிகளாகிக் கொண்டு வருகிறோம். பட்டனை அழுத்தவும் அலுப்புப் பட்டு தொடுதிரைகளைத் தொட்டுத் தடவி காரியமாற்றிக் கொண்டிருக்கும் காலமிது.

நேரமில்லை என்பது ஒரு சாக்கு. நேரமில்லாமலா நெடுந்தொடர்களிலும் முகநூலிலும் இணையத்திலும் எங்கோ ஒரு முகந்தெரியாத நண்பருடன் அரட்டை அடிப்பதிலும் நேரத்தை செலவழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அவசரம் அவசரம் என்று எதிலும் நிற்க நேரமில்லாமல் இறக்கை கட்டிக்கொண்டு பறக்கும் நாம்தான் சினிமா, அரசியல், மதம் சார்ந்த பல வெட்டி சர்ச்சைகளில் இறங்கி நேரத்தை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஒற்றைப் பிள்ளை போதுமென்று முடிவெடுத்த நாம்தான் அந்த ஒற்றைப் பிள்ளைக்கும் ஓய்வுப்பொழுதை ஒதுக்காமல் வீடியோ கேம் வாங்கிக் கொடுத்து ஒண்டியாய் விளையாட விட்டிருக்கிறோம். குழந்தையிலிருந்தே தனிமைப்படுத்தப்பட்ட பிள்ளைக்கு குடும்பத்தின் அருமை தெரியுமா? உறவுகளின் உன்னதம் புரியுமா? நாமோ இன்றைய பொழுதுகளை இழந்துகொண்டு நாளைப் பொழுதுகளுக்காய் சேமித்தபடி நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

பெரும்பாலும் தேவைகளின் நிமித்தமே உறவுகளின் தேவையும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அது கணவன் மனைவி உறவானாலும் சரி மற்ற உறவுகளானாலும் சரி. தேவை எது என்பதும் ஆளுக்காள் மாறுகிறது. சிலருக்கு பொருளாதாரம்.. சிலருக்கு கௌரவம்.. சிலருக்கு ஆள்மாகாணம்.. சிலருக்கு வேறு ஏதாவது.. வெகு சிலருக்கே அன்பின் அடிப்படையில் உறவுகளின் தேவை தேவைப்படுகிறது. 

குடும்ப அமைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் தொலைந்துகொண்டு வரும் இக்காலத்தில் திருமணத்தின் மீதான நம்பிக்கையும் மதிப்பிழந்துகொண்டு வருவது உண்மை. இப்படியானதொரு நிலையில் கணவன் மனைவி குழந்தை என்ற முக்கோணத்தின் உள் நுழைய தாத்தா பாட்டி அத்தை மாமா சித்தப்பா சித்தி உறவுகளுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அது அம்மா வழியா அப்பா வழியா என்ற பேதமில்லாமல் ஒட்டுமொத்தமாகவே உறவுகள் ஒதுக்கித் தள்ளப்படுவது நிதர்சனம். 

புகுந்த வீடு பிறந்த வீடு என்ற பேதம் பாராமல் அனைத்து உறவுகளையும் அனுசரித்தும் அன்பு செலுத்தியும் வாழும் குடும்பத்தைச் சார்ந்த குழந்தைகளுக்கு உறவுகளின் உன்னதம் பற்றி நாம் எடுத்துச் சொல்லவேண்டிய அவசியமேற்படுவதில்லை. ஒருதலைப் பட்சமான உறவுப்பேணலில்தான் உரசல்களும் மனக்கசப்புகளும் உண்டாகின்றன.

கூட்டுக்குடும்பங்களின் அருமை பற்றி ஆதங்கித்துக்கொண்டும், பெற்றோர் வயதான காலத்தில் முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பப்படும் அவலம் குறித்து விவாதித்துக் கொண்டுமிருக்கும் கடைசி தலைமுறை நாமாகத்தான் இருப்போம். உறவுகளின் அருமை பெருமை அறிந்த காரணத்தாலேதான் இன்னமும் அவற்றைப் பற்றிய நம் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

வளரும் தலைமுறைக்கு அண்ணன் அக்கா தம்பி தங்கை போன்ற எந்த உறவுகளோடும் வளரும் வாய்ப்பு கொடுக்கப்படா நிலையில் அதற்கடுத்த தலைமுறையில் அத்தை மாமா சித்தப்பா சித்தி பெரியப்பா பெரியம்மா போன்ற உறவுகளைப் பற்றியும் எந்தக் குழந்தைக்கும் தெரிந்திருக்கப் போவதில்லை. அண்ணன் தம்பிகளுக்குள் சொத்துத் தகராறோ.. அக்கா தங்கைகளுக்கு சீர் செய்வதில் சிரமமோ… தாய்மாமனை சபையில் முன்னிறுத்தவில்லை என்ற சங்கடங்களோ எதுவுமே நேரப்போவதில்லை… ஒன்றே ஒன்றுதான்.. பெற்றவர்களை முதுமைக் காலத்தில் பேணுவது குறித்தான சிரமம் ஒன்றுதான் பிரதானமாகப் போகிறது.

பெற்ற ஒற்றைப் பிள்ளைக்கும் உடல்நிலை சரியில்லை என்றால் சென்ற முறை நான் விடுப்பெடுத்தேன் இந்த முறை நீ விடுப்பெடுக்கவேண்டும் என்ற ஒப்பந்தப்படி தாயும் தந்தையும் விடுப்பெடுத்து குழந்தை வளர்க்கும் சூழலில் பெற்றவர்களைப் பேணுவதும் அவர்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை எனில் விடுப்பெடுப்பதும் பிரதான பிரச்சனையாகப் போவதில் வியப்பில்லை.

போகப்போக மேலை நாடுகளைப் போல இங்கும் பெற்றவர்கள் பிள்ளைகளுக்கென்று தனிக்குடும்பம் உருவாகிவிட்ட பிறகு அவர்களை விட்டு ஒதுங்கி வாழ தங்களை மனத்தளவிலும் பொருளாதார அளவிலும் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் சூழல் விரைவில் உருவாகும்.

காலமாற்றத்தால் ஆட்டுக்கல் அம்மிக்கல் போன்றவை புழக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு கிரைண்டர் மிக்ஸி என உருமாற்றம் பெற்றது போல் உறவுகளும் காலத்துக்கேற்ப தங்களை மாற்றிக்கொள்கின்றனர். இப்போது எந்த உறவின் திருமணத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்னதாக… ஒரு வாரம் வேண்டாம் இரண்டு நாட்கள் முன்னதாகப் போகிறோம்? நேராக மண்டபத்துக்குப் போகிறோம்.. வீடியோவில் நம் வருகையைப் பதிவு செய்கிறோம். மொய் கவரைக் கொடுக்கிறோம். விருந்துண்கிறோம். விடைபெறுகிறோம். அந்த அளவில்தான் உள்ளது தற்போது நமக்கு உறவுகளுடனான பிணைப்பு. இனிவருங்காலத்தில் அதுவும் விடுபட்டுப்போகும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இதற்கு காலமாற்றம் அல்லாது யாரை குறை சொல்ல முடியும்? ஒற்றையாய் வளரும் குழந்தைகளுக்கு விட்டுக்கொடுத்தல் பற்றியோ பகிர்தல் பற்றியோ என்ன தெரிந்திருக்கப் போகிறது? திருமணமானவுடன் கணவன் மனைவிக்குள்ளே கூட அந்த விட்டுக்கொடுத்தலும் பகிர்தலும் பிரச்சனைக்குரியவைகளாக மாறுகின்றன. அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் பரஸ்பர புரிதல் உருவாகாமல் பல திருமணங்கள் ஆரம்ப கட்டத்திலேயே விவாகரத்துக் கோரி வழக்குமன்றங்களின் வாயில்களில் காத்திருக்கின்றன. இந்த நிலையில் மற்ற உறவுகளோடு அவர்களுக்கு எப்படி பிணைப்பு உண்டாகும்? 

ஆகவே இன்னும் ஓரிரு தலைமுறையோடு ஒழியப்போகும் உறவுச்சிக்கல்களைப் பற்றி கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்காமல் காலமாற்றத்தைக் கருத்தில் கொண்டு நடைமுறை வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்று நடப்பதே இப்போதைக்கு நம்மால் இயன்றது என்பேன். 

1 December 2014

பறவைகள் பலவிதம் 1


ஆஸ்திரேலிய பாம்புத்தாரா

பாம்புத்தாரா (Australian darter)



சிரிக்கும் கூக்கபரா
சிரிக்கும் கூக்கபரா (laughing kookaburra)

லாரிகீட்
வானவில் லாரிகீட் (rainbow lorikeet)




கொண்டைப்புறா
கொண்டைப்புறா (crested pigeon)




ஆஸ்திரேலிய மேக்பை
ஆஸ்திரேலிய மேக்பை (Australian magpie)




சிட்டுக்குருவிகள்
சிட்டுக்குருவிகள் (house sparrows)



அரிவாள் மூக்கன் (அன்றில் வகை)
ஆஸ்திரேலிய வெள்ளை அன்றில் (australian white ibis)




ஆள்காட்டி குருவி
மஞ்சள் தாடை ஆட்காட்டி (yellow wattled lapwing)



சீகல் 
கடற்புறா (silver gull)




21 November 2014

தவறிய கணிப்பு (ஆஸ்திரேலிய காடுறை கதை)





முதியவர் ஜிம்மியை அந்த வட்டாரத்தில் அனைவரும் அறிவர். போஸம் வாய்க்கால் பகுதியில் முதன்முதலில் குடியேறியவர்களுள் அவரும் ஒருவர். அவருடைய சுரங்கநிலப்பகுதியும் வளமானதாகவே இருந்தது. ஆனால் கிடைத்த தங்கத்தை அவர் என்ன செய்தார் என்பது ஒரு பெரிய மர்மமாகவே இருந்தது. அவர் எதையும் விற்றதாகவும் தெரியவில்லை.
அவர் எப்போதும் கடுகடுத்த முகத்துடனும் பரட்டைத்தலையுடனும் நைந்த அழுக்கு உடைகளுடனுமே காணப்பட்டார். அவரிடம் பேசுவதும் பன்றியுடன் பேசுவதும் ஒன்று என்று எண்ணத் தோன்றுமளவு பன்றியின் உறுமலையே பதிலாகத் தருவார். அவர் தூங்கி எவரும் பார்த்ததில்லை. அவருக்கு ஒரே ஒருநண்பன்இருந்தான்.  

மழைநாளின் கரிய இரவொன்றில் ஃப்ரான்க், பில்லி இருவரும் தங்கத்தைத் தேடி ஜிம்மியின் மரக்குடிலுக்குள் நுழைய முயன்றபோது துப்பாக்கி வெடிச்சத்தமும், உரத்த ஏச்சுகளும் கேட்டு பயந்து பின்வாங்கினர். அவர்கள் திரும்பிச்செல்லும்போது ஜிம்மி தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொள்ளும் சத்தம் கேட்டது.

சிலகாலத்துக்குப் பிறகு கலப்பின சீனன் ஒருவனுடைய துணையுடன் மறுபடியும் ஜிம்மியிடம் தங்கள் கைவரிசையைக் காட்டத் திட்டமிட்டனர். ஜிம்மியின் கவனத்தை வீட்டின் பின்பக்கத்துக்கு திசை திருப்புவது சீனனின் வேலை. அப்போது மற்ற இருவரும் வீட்டின் முன்பக்கத்தில் நுழைந்து தாக்குவதாக ஏற்பாடு.

அதிசயமாக அன்று அந்த முதிய சுரங்கத்தொழிலாளி அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தமையால் சத்தமெழுப்பாமல் அவர்கள் வீட்டின் வாசல்வரை வந்திருந்தனர். திடீரென்று அந்த இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு அதிபயங்கர வீறிடலொன்று குடிசையின் பின்பக்கத்திலிருந்து வந்தது. முன்பக்கம் காத்திருந்தவர்கள் பயந்துபோய் ஓடிவிட்டனர்.

மறுநாள் காலையில் ஜிம்மி அந்த சீனனை காவலதிகாரியின் முகாமுக்கு தரதரவென்று இழுத்துக்கொண்டு வந்திருந்தார். இதுபோன்ற ஆபத்து சமயங்களில் உதவுவதற்காக யானை பிடிக்கும் பள்ளம் போன்ற ஒன்றை தன் வீட்டுக் கொல்லைப்புறத்தில் வெட்டி, உள்ளே உடைந்த கண்ணாடி பாட்டில்களைப் போட்டு மேலே இலைதழைகளால் மூடி வைத்திருந்திருக்கிறார் அவர். இந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு ஜிம்மியிடம் களவாட எவரும் எந்த வழியிலும் முயற்சி செய்யவில்லை. அவரும் நிம்மதியாக இருந்தார்

கொஞ்சநாள் கழிந்தபிறகு, பணியிடத்தில் ஒருவார காலமாக அவர் தென்படாத காரணத்தால் சிலர் துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொண்டு அவரைத் தேடி அவருடைய பழைய குடிசைக்கு வந்தனர். அது வெறுமையாயிருந்தது. கணப்படுப்பில் சாம்பல் குளிர்ந்துபோயிருந்தது. ஜிம்மியின் படுக்கையில் நைந்து கிழிந்த போர்வையின் மேலே ஜிம்மியின் ஒரே நண்பனானஇருளன்முதுகொடிந்து கிடந்தது. இருளன் என்பது, ஜிம்மியின் குடிசையின் கதவுக்குக் கீழே உள்ள பொந்தில் வசிக்கும், சிவந்த அடிப்புறத்தைக் கொண்ட ஒரு பெரிய கருநாகம். முதியவர் ஜிம்மி மாலைவேளைகளில் குடிசைக்கு வெளியிலமர்ந்து கான்செர்ட்டினா இசைக்கருவியை இசைக்கும்போது இருளனும் வெளியே வந்து அவரோடு அமர்ந்து ரசிப்பது வழக்கம்.

ஜிம்மி இப்போது எங்கு போயிருப்பார் என்று தெரியவில்லை. மதிப்புள்ள பொருட்கள் எதையும் காணவில்லை, வெள்ளியினாலான பழைய கைக்கடிகாரம் ஒன்றைத்தவிர. ஜிம்மிக்கு விருப்பமான அதை அவர் தெரிந்தே அங்கு விட்டுச்சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை.

காலம் செல்லச் செல்ல போஸம் சுரங்கப்பகுதி வளம் குன்றிப்போனதால் அங்கு சுரங்கத்தொழில் கைவிடப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு, பழைய சுரங்கப்பள்ளங்களில் மண்ணைக் கிண்டிக்கிளறி ஏதேனும் மிச்சமீதி இருக்கிறதா என்று தேடிப்பார்த்து அதன்மூலம் வயிற்றுப்பாட்டுக்கு ஏதேனும் வழிதேடும் ஒருசிலர் மட்டுமே காணப்பட்டனர்

அப்படிப்பட்டவர்களுள் ஒருவனான அயர்லாந்துக்காரன் டிப்புக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவன், ஜிம்மி தன் சொத்துக்களான தங்கக்கட்டிகளை இங்கேதான் எங்கேயோ ஒளித்துவைத்திருக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்பினான். அவற்றைத் தேடும் முயற்சியில் இறங்கினான். அந்த பாழாய்ப்போன பாம்பு அவரைக் கடித்திருக்கும். அவர், தான் சாவதற்கு முன் தன் பொக்கிஷத்தை எங்காவது புதைக்க எடுத்துக்கொண்டு போயிருப்பார். அதிக தூரம் அவரால் போயிருக்கமுடியாது.” இதுதான் டிப்பின் எண்ணம். அதைக் கேட்டு அவனுடைய நண்பர்கள் அவனைக் கேலி செய்தனர். ஆனாலும் அவர்களை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, ஒற்றையாய் நிற்கும் ஜிம்மியுடைய இத்துப்போன பழைய குடிசையில் அவனும் அவனுடைய பெரிய வளர்ப்புப்பூனை செசிலியாவுமாக குடியேறினர்.

ஏற்கனவே புதையல் தேடிவந்தவர்களால் குடிசையின் தரை முழுவதும் இரண்டடி ஆழத்துக்கு தோண்டப்பட்டிருந்தது. டிப் இன்னும் ஆழமாகத் தோண்டினான். எதுவும் அகப்படவில்லை. அவன் தன்னுடைய முந்தைய எண்ணமே சரியென்று முடிவு செய்தவனாய் வெளியில் சென்று தேடலானான். தன்னுடைய எண்ணத்தில் தீவிரமாகி அதன்மூலம் கற்பனைகளை வளர்த்து கடந்தகால நிகழ்வுகளை ஒத்திகை செய்துபார்த்தான். படுக்கையில் படுத்திருக்கிறான். பாம்பு கடித்துவிட்டது. சட்டென்று எழுந்து யோசிக்காமல் ஏதோ ஒரு திசையில் ஓடுகிறான். இப்படிப் பலமுறை பரீட்சித்துப் பார்த்தும் பலனில்லை.

பல இரவுகள் கணப்படுப்பின் அருகில் அமர்ந்தபடி டிப் தனக்குத்தானே அல்லது தன் ஒரே துணையான பூனையிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பான். ஜிம்மி எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு ஊரைவிட்டு ஓடுவதாக இருந்தால் ஏன் அந்த கைக்கடிகாரத்தை மட்டும் விட்டுவைக்கவேண்டும். உலகமே அதில்தான் அடங்கியிருப்பது போல் எண்ணியவர், எப்படி அதை மறந்துபோயிருப்பார்? திருடர்களுக்கு பயந்து எங்கோதான் அவற்றை மறைத்து வைத்திருக்கவேண்டும்.

அவன் ஆர்வமிழந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில், ஒருநாள் இரவு செசிலியா எதையோ வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தது. அது பல சமயம் பல்லி, எலி, பறவைகள், பாம்புகள் போன்றவற்றைக் கொண்டுவருவதுண்டு. இது அந்தவகையைச் சேர்ந்ததாக இல்லை.
இது ஒரு மனித எலும்புக்கூட்டின் கைப்பகுதி. காய்ந்து உலர்ந்த தசைகளுக்குள்ளே தளர்ந்த மூட்டுகளுடன் தொய்ந்து கிடந்தது

டிப் அதை எடுத்துப் பார்த்து இன்னதென்று உணர்ந்தநொடியே சொன்னான், “பிரமாதம், செசிலியா. என் செல்லமே. இதை நீ எங்கேயிருந்து எடுத்துவந்தாயென்று என்னிடம் காட்டினால் நீ உன் வாழ்க்கை முழுவதும் அழகிய ஊதாநிற லினன் படுக்கையில் படுத்துக் கிடக்கலாம். உன்னை யாரும் விரட்டமாட்டார்கள். இதைப் பார்த்தால் ஜிம்மியின் உடலுறுப்பைப் போலத்தான் இருக்கிறது. நான் அவனுடைய கால்களையும் பார்க்கவிரும்புகிறேன். வா, வந்து இடத்தைக் காட்டு.”

ஆனால் செசிலியாவோ சன்னமாய் ப்ப்ப்ர்ர்ர்…’ என்று ஒலியெழுப்பியபடி தன் பெரிய பச்சைக்கண்களால் அவனை ஏறிட்டுக்கொண்டு தன் கரிய உடலை அவனுடைய கால்களோடு உராய்ந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது.
பிறகு ஒருவார காலத்துக்கு, டிப் பூனையைப் பின்தொடர்ந்து சென்று கண்காணித்தான். அவன் தொடர்வதை அறிந்துகொண்ட அது, தனக்குப் பிடித்தமான வேட்டைக்களங்களை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதில் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டது.

ஓடையிலிருந்து தண்ணீரைக் குடிசைக்குக் கொண்டுவரும் பழக்கத்தால்  ஓடைக்கும் குடிசைக்கும் இடையே ஒற்றையடிப்பாதை ஒன்று உருவாகியிருந்தது. பாதி வழியில் ஒரு பெரிய உள்ளீடற்ற மரமொன்று கிடந்தது. இரண்டு வாளி நிறையத் தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு வரும் டிப் அந்த மரத்தோரம் தன் பாரத்தை இறக்கிவைத்து சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்வான்



அது யூகலிப்டஸ் இனங்களுள் ஒன்றான கூலபா மரம். பருத்த வயதான அம்மரம் காட்டுத்தீயினால் சிதைக்கப்பட்டு வேரோடு சாய்ந்திருந்தது. அடிமரத்தண்டின் கூடு கிடைமட்டமாகக் கிடந்தது. ஒருநாள் அதன் உள்ளேயிருந்து செசிலியா ஒரு எலும்புத்துண்டைக் கவ்வியபடி வெளியில் வந்ததைப் பார்த்தவன் உற்சாகமிகுதியால் கத்திக்கொண்டு குனிந்து உட்பக்கம் உற்றுப்பார்த்தான். அந்தக் கருந்துளைக்குள் அவனால் எதையும் பார்க்கமுடியவில்லை என்றபோதும் அதிர்ஷ்டம் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்தான்.

ஒரு பெரிய கழியின் நுனியில் மொத்தமான வளைந்த கம்பியொன்றைக் கட்டி கொக்கி போலாக்கி அதை மரத்திற்குள் செலுத்தி உள்ளே அங்கும் இங்கும் அசைத்தான். கொக்கியில் ஏதோ சிக்கியதைப்போல் உணர்ந்தான். பலமாய் வெளியில் இழுக்க, ஜிம்மியின் உடல் அல்லது ஜிம்மியின் மிச்சமீதிகள் வெளியே வந்தன ஆனால் வெறுங்கையுடன். “ச்சேஒரு மூட்டை எலும்புகள்தான்.” டிப் அலுத்துக்கொண்டான்.

மேலும் ஒருமணி நேரத்தை செலவழித்து அங்கு வேறு ஏதாவது கிடைக்கிறதா என்று கொக்கி போட்டு ஆராய்ந்தும் பயனில்லை. இறுதியில் துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். தவழ்ந்த நிலையில் உள்ளே சென்றவனுக்கு அதன் சுற்றுப்புற இறுக்கமும் நாசியருகே வீசும் துர்வாடையும் தாங்கமுடியாததாக இருந்தன. தன்னால் மீண்டும் வெளியே வர இயலாவிடில் என்னாவது என்ற நினைவு தோன்றியவுடன் குபீரென்று வியர்த்துக்கொட்டி நனைந்துபோனான்

அதீத பயம் மேலிட, அவன் ஊர்வதை நிறுத்தினான். அந்த மரத்துளையானது ஒரு மனித உடலை சரியாய் இறுக்கிப்பிடிப்பதற்கு ஏதுவாக செதுக்கிவைத்தாற்போன்ற கற்பனை விரிய, அவன் உடல் அதில் சிக்கிக்கொண்டாற்போல் தோன்றியது. மரத்தின் எரிந்து கருகிய கரிக்கட்டைகளைக் கைகளால் பெயர்த்தெடுத்துப் போதுமான வழி உண்டாக்கி பின்புறமாய் வெளியேற முயன்ற வேளையில், அவன் காதருகில் சன்னமான மியாவொலிகள் கேட்டன. பின்னால் செசிலியாவின் பதில் மியாவொலி.. செசிலியாவின் குட்டிகள் இங்கிருக்கின்றன.

அடுத்த நொடி செசிலியா அவன் உடலோடு உரசி நடந்து அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்றது. கையெட்டும் தொலைவில் அதனுடைய கண்கள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. ஒரு மாயாஜாலம் போல அவன் அப்போது உணர்ந்தான். பூனைக்கு வழிவிட தன்னிச்சையாக உடல் ஒடுங்கியதாலோ என்னவோ, இப்போது முன்னே ஊர்ந்துசெல்ல போதுமான இடம் கிடைத்திருந்தது.

அவன் மேலும் ஊர்ந்து முன்னேறி கைகளால் துழாவியபோது, புழுபுழுத்துப்போன ஏதேதோ சின்னச்சின்ன உயிரினங்கள் அகப்பட்டன. செசிலியா தன்னுடைய முரட்டு நாவால் அவன் கைகளை நக்கியது. வேறொன்றும் அவன் கைகளுக்குத் தட்டுப்பட்டது. கனமான, கடினமான ஒரு உணவுப்பொருள் டின்னைப் போன்று இருபக்கமும் மூடப்பட்டிருந்தது அது.

மீண்டும் வெளியே வருவதற்குள் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது. ஒருவழியாக வெளியேறியவன் தலை முதல் பாதம் வரை கரியும் சாம்பலுமாகக் காட்சியளித்தான். கையிலிருக்கும் டின்னைப் பார்த்து வியந்தான். அது ஒரு பதப்படுத்தப்பட்ட மாட்டுக்கறி அடைத்த டின். அதன் ஒரு பக்க தகர மூடி ஓரங்களில் கொஞ்சமாய் திறக்கப்பட்டு, மீண்டும் மூடப்பட்டு தோல்வாரால் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்தது. நாலரை கிலோ கொள்ளளவு உள்ள அந்த டின்னைத் திறந்து பார்த்தபோது அதன் விளிம்பு வரை சுத்தமான தங்கப்பொடியும் கட்டிகளுமாக இருந்தன. இதுதான்.. இதுதான் ஜிம்மியின் பொக்கிஷம்!

மீண்டும் ஜிம்மியின் உடலை அந்தப் பொந்துக்குள் தள்ளிவிட்டு சொன்னான், “உனக்கு வேறு யாரும் இல்லாததால் இதுதான் உனக்கு சவப்பெட்டி. உன்னுடைய இந்த யோசனையால் இரண்டு வருடங்களாக என்னை அலையவைத்துவிட்டாய். மறுபடியும் உள்ளே போய் செசிலியாவுக்கும் அதன் குட்டிகளுக்கும் விளையாட்டுக் காட்டு!”

டிப் அப்போதைய தேவைக்கேற்ப கொஞ்சம் தங்கத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு நகரத்துக்குப் புறப்பட்டான். மிச்சத்தை அப்படியே டின்னோடு ஒரு குழி தோண்டிப் புதைத்தான். பாதிவழி சென்றவனுக்கு ஏதோ சந்தேகமும் பயமும் தோன்ற, திரும்பிவந்து புதைத்ததை எடுத்து வேறு இடத்தில் பதுக்கிவைத்தான். கிடைத்த புதையலைத் தவறவிட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் இன்னும் பலமுறை இடங்களை மாற்றினான்.   

நகரத்தை அடைந்த பின்னர் ஜாம்பரூ பள்ளத்தாக்கு சென்று ஒருவார காலத்தை மகிழ்ச்சியுடன் களித்தான். அடுத்த செலவுக்கான பணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்ய தங்கத்தை எடுக்க வந்தபோது பதுக்கிய இடத்தை மறந்துபோயிருந்தான். தோன்றிய இடத்திலெல்லாம் தேடிப்பார்த்தும் அது கைக்கு அகப்படவே இல்லை.

கடைசியாக நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் நடந்த கதை முழுவதையும் பாதிரியாரிடம் சொல்லி, ஜிம்மியின் எலும்புகளை உரியமுறையில் கல்லறையில் புதைக்க ஏற்பாடு செய்தான். இந்தப் பரிகாரத்துக்குப் பிறகும் அவனால் தங்கம் புதைத்த இடத்தைப்பற்றிய நினைவுகளை மீட்டெடுக்க இயலவில்லை.

அவன் இன்னமும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான், “முடிந்துபோன விஷயம் என்றாலும் நடந்தது நடந்ததுதான். தங்கம் கைக்குக் கிடைத்த பிறகும் ஜிம்மியின் உடலை உரிய மரியாதையோடு அடக்கம் செய்யாமல் எள்ளலும் ஏளனமுமாக அலட்சியப்படுத்தினேன். ஒருவனுடைய தவறான கணிப்புகள் அவனை எந்த நிலைமையில் கொண்டுவந்து நிறுத்துகின்றன?”

&&&&&&&&&&&&&&&&


மூலக்கதை ஆசிரியர் குறிப்பு – இங்கிலாந்தில் பிறந்த ஜான் ஆர்தர் பேரி (1850 -1911) சிறுவயதிலேயே தாய்தந்தையை இழந்தவர். தனது பதிமூன்றாவது வயதில் கடல் வாணிபப் பயிற்சியில் இணைந்த அவர், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பணியாற்றியபின் அனுபவச் சான்றிதழ் பெற்று வெளியேறினார். ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வந்து தங்கச்சுரங்க வயல்களில் தன் அதிர்ஷ்டத்தை தேடினார். சில வருடங்கள் கால்நடைகளை மேய்த்தும், எல்லைக் காப்பாளனாகவும், பண்ணை நிர்வாகியாகவும் பணியாற்றினார். இடையிடையே கடல்வழி வர்த்தகங்களிலும் ஈடுபட்டு கடற்பயணம் மேற்கொண்டார். தன்னுடைய கடற்பயண அனுபவங்களின் அடிப்படையில் பல சிறுகதைகளையும் புதினங்களையும் எழுதினார். அவை ஆஸ்திரேலிய பத்திரிகைகளில் வெளியாயின. அவற்றைத் தொகுத்து புத்தகங்களாக வெளியிட்டார். தனது அறுபத்தொன்றாம் வயதில் இதயக்கோளாறு காரணமாக சிட்னியில் இறந்தார். அவர் இறந்தபின்னும் அவரது சில படைப்புகள் புத்தகமாக்கம் பெற்றன. 

படங்கள் : நன்றி இணையம்.

11 November 2014

துளிர் விடும் விதைகள் என் பார்வையில்...




துளிர் விடும் விதைகள் – கவிதைத்தொகுப்பை இப்போதுதான் வாசித்து முடித்தேன். தோழி கிரேஸின் தமிழார்வம் எப்போதுமே என்னை மிகவும் வியக்கவைக்கும். ஐங்குறுநூற்றுப் பாடலில் வரும் களவன் என்ற சொல்லுக்கான சரியான பதத்தை அறிந்துகொள்ள அவர் எடுத்த முயற்சிகள் வியப்பின் உச்சத்துக்கே என்னை அழைத்துச்சென்றன. ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலுமாய் சங்க இலக்கியப் பாடல்களை அவர் தெளிவுற விளக்கும் பாங்கு என்னை அவரது பதிவுகளின்பால் பெரும் ஆர்வம் கொள்ளச் செய்திருந்தது. அவருடைய கவிதைகளைத் தவறாமல் வாசிக்கவும் தூண்டியது.

தோழி கிரேஸின் கவிதை நூல் வெளியீடு நடைபெறுவது அறிந்து மகிழ்ந்தேன். என் வாழ்த்துகளை மானசீகமாக அனுப்பிவைத்துவிட்டு என் வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒருநாளில் கிரேஸிடமிருந்து தகவல் வந்தது. இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்களில் அவர் அமெரிக்கா கிளம்புவதாகவும் எனக்கு அவரது நூலின் மின்னூல் வடிவத்தை அனுப்பிவைப்பதாகவும் தெரிவித்திருந்தார். இவ்வளவு பணிகளுக்கிடையில் என்னை நினைவில் வைத்திருந்து அனுப்பிய அவரது அன்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்துபோகிறேன். அவரது கவிதைகள் முன்பே பரிச்சயம் என்றாலும் ஒரு தொகுப்பாய் வாசிப்பது மாறுபட்ட அனுபவம்தான்.

கவிதை நூலுக்கு அழகும் சிறப்பும் சேர்க்கின்றன கவிஞர் முத்துநிலவன் ஐயா எழுதிய அணிந்துரையும், திரு. ராஜவேல் நாகராஜ் அவர்களுடைய முகவுரையும் முனைவர் எம்.ஏ.சுசீலா அவர்களுடைய  முன்னுரையும் கிரேஸின் தன்னுரையும்.

மாதா பிதா குரு தெய்வம் என்பார்கள். இங்கு தோழியோ மாதா பிதாவுக்கு முன்னால் தமிழ்த்தாயை வணங்கித்தான் பாக்களைத் துவங்கியிருக்கிறார். அன்னை தந்தையை அந்தந்த தினங்களில் வாழ்த்துவது அன்னை தந்தையின் அன்புக்கும் அவர்களுடைய ஆயுட்கால உழைப்புக்கும் முன்னால் வெகு சிறியதே என்கிறார்.

தந்தையின் அன்பைப்பற்றிக் குறிப்பிடும்போது

சூரியனுக்கு ஒரு சுடர் தருவதா?
கடலுக்கு ஒரு துளி தருவதா?

என்று கேட்கிறார். சூரிய அளவு அன்பைப் பெற்று சுடர் அளவு திருப்பித் தருகிறோம் என்னும் சிந்தனை எவ்வளவு வலியது. ஆனால் தாயின் அன்பைக் குறிப்பிடுகையில் என்ன சொல்கிறார் பாருங்கள். 

அளவிட முடியாத அவள் அன்புக்கு முன்
நன்றியில் அடைக்கமுடியாத அவள் அன்புக்கு முன்
வணங்குகிறேன் நேசிக்கிறேன்
அவள் அன்புக்கு முன் –
என்ன செய்தாலும் நிகராகாது அன்றோ?

முதலில் தமிழைப் போற்றி, தொடர்ந்து தாய் தந்தையை வணங்கி அடுத்த அற்புத உறவாய் நட்பைப் பாடி நம் நெஞ்சம் நிறைத்துவிட்டார்.

நண்பர் தினம் ஓர் தினம் ஆனாலும்
நண்பருடன்தான் அனைத்து தினமும்

என்கிறார் நட்பு இல்லையேல்.. கவிதையில்.

இயற்கை, சமூகம், வாழ்வியல் குறித்தான அக்கறை கிரேஸின் ஒவ்வொரு கவிதையிலும் வெளிப்படுவது சிறப்பு. மழையின் சார்பாக, மரங்களின் சார்பாக, நீரின் சார்பாக, நிலத்தின் சார்பாக என இயற்கையின் இருப்புகள் அனைத்தின் சார்பாகவும் பேசுகிறார். ஆதங்கம், ஆற்றாமை, குமுறல், கோபம், கெஞ்சல் என்று பல்லுணர்வுக் கலவையாய் தன்னுணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.

ஓவியத்திலா காட்டவேண்டும்? என்ற கவிதையில்…

அறியாயோ? கண்ணைத் திறவாயோ மனிதா? – உன்
சந்ததிக்கு எம்மை ஓவியத்திலா காட்டவேண்டும்?
தோலிற்கு எம்மையும், மரத்திற்கு காட்டையும்
பேராசைக்கு இயற்கைச் சூழலையும் பலியாக்காதே!

எந்த விலங்கினத்தின் பார்வையில் எழுதப்பட்டது என்பது கவிதையின் எந்த இடத்திலும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. புலியோ  மானோ சிங்கமோ சிறுத்தையோ இருக்கலாம். தோலைக் குறிப்பிடாவிடில் அதை ஒரு யானையாகவும் கொள்ளலாம். இன்னதுதான் என்று வரையறுக்கப்படாதது முதலில் ஒரு குறை போல் தெரிந்தாலும் காடுகள் அழிக்கப்படும்போது பாதிக்கப்படுபவை ஒட்டுமொத்த காட்டுவிலங்குகள்தாம் என்பதால் காட்டுவிலங்குகளில் எவற்றை வேண்டுமானாலும் வாசிப்பவர் உள்ளத்தில் தோன்றும் வினாவுக்கான விடையாய்ப் பொருத்திக்கொள்ளமுடியும் என்பதே இக்கவிதையின் சிறப்பாக அமைந்துவிடுகிறது.

ஆழி சேர்ந்திடுவேனோ மனம் மகிழ்ந்து? என்ற ஆற்றின் கேள்வியில் தொனிக்கிறது கலக்கம். நெகிழியின் குவிப்பால் ஆழி சேரும் வழி அடைபட்டுக்கிடப்பதை ஆதங்கம் மேலிட ஆறு தன் மொழியில் விடுக்கும் வேண்டுகோள் மனத்தை நெகிழ்த்துகிறது.

மழைநீரின் சேமிப்பின் மகத்துவமும் உணர்த்துகிறார்.

சொட்டு நீரும் தேவையின்றி சொட்டாமல்
கொட்டும் மழைநீர் சேமிப்போம் நாளைக்காய்!

என்கிறார். நீரை சேமிக்க சொன்னதோடு நின்றுவிடாமல் செயலிலும் இறங்குகிறார்.

அடப்போம்மா
நீதான் பூமியக் காப்பாத்தப் போறியா?
என்றாள் அவள்
நான்தான் இல்லை,
நானும்தான்
என்றேன் நான்.

அவ்வளவுதான். இந்த சிறு முயற்சியை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் கையிலெடுத்தாலே போதுமே.. சிறுதுளிகள் பெருவெள்ளமாகும்போது சிறு முயற்சிகள் பெருஞ்சாதனையாகாதா என்ன? அதுதானே தன் கவிதைகளின் நோக்கமும் என்கிறார் தோழி கிரேஸ்.

இயற்கைச்சூழல் மற்றும் சமூகக் கேடுகளை உணரவும், நல்ல மாற்றம் ஏற்படவும் எங்கோ ஒரு இடத்தில் என் கவிதைகள் வழிவகுக்குமானால் அதுவே என் கவிதைகளின் வெற்றி என்கிறார் தன்னுரையில்.

அடுத்து காதல் கவிதைகள்..

காதலின் அடைமொழிகள் தேவையில்லை, அடையாளத்தைப் பறிக்காமல் இருந்தாலே போதும், அதுவே காதலாகும் என்கிறார் என்னை நானாகவே கவிதையில்.

எதனோடும் உருவகிக்க வேண்டாம்
ஏதேதோ உவமையிலும் புகழவேண்டாம்
என்னை நானாகவே விரும்பிடு – என்பாதியே!

நிபந்தனையற்ற அன்பை பறைசாற்றுகிறது எப்படியும் பிடிப்பது கவிதை.

அனைத்திற்கும் ஒரு ‘தான்’ இருக்க
நீ மட்டும் எப்படியும் எப்படியும் பிடிப்பதெப்படி?

நியாயமான கேள்விதான். நிபந்தனையற்ற அன்பைக் கூறும் இந்தக் கவிதையை ரசிக்கும் வேளையில் நிபந்தனை சொல்லும் காதலொன்றும் புருவமுயர்த்தச் செய்கிறது.

எனக்காக எதுவும் செய்வாயா?
தன்மானம் விட்டுக்கொடுக்கும் எதுவும் தவிர.

அட இதுதான் புரிதல், இதுதான் காதல் என்று கொண்டாடுகிறது மனம்.
பெண்ணுக்கு அழகு அணிகலன்களில் இல்லை, அன்புக்குரியவனின் அரவணைப்பே என்பதை இனிக்கும் இலக்கிய வரிகளால் என்ன அழகாக சொல்கிறார் இனிக்கும் பண்டிகை உன்னுடனே கவிதையில். எண்கோவை காஞ்சி, ஏழுகோவை மேகலை, மதலிகை, கண்டிகை போன்ற பண்டைய அணிகலன்கள் பற்றியும் அறிந்துகொள்ளவும் முடிகிறது இக்கவிதையின் வாயிலாய்.

முகம் புதைத்தாள் அவன் ஆகம் கவிதையின் ஆரம்ப வரிகள்

பாண்டில் ஏற்றிச் சின்மலர் சூடி
இன்னே வருவாரா என் தலைவர் என
மேன்மாடத்தில் கரங்கள் பனிப்பப்…

இந்தக் கவிதையும், செம்பருத்தி அவிழ வராரோ, தலைவன் தலைவி பாகற்காய், இனிமையிலும் இனிமை போன்ற கவிதைகளும்  இந்தக் கவிதைப் புத்தகத்தில் உள்ள கவிதைகளின் தளத்தில் இணையவியலாத தனித்துவக் கவிதைகள். முற்றிலுமாய் மாறுபட்ட தளத்தில் இயங்கும் இக்கவிதைகள் கிரேஸின் இலக்கியத்திறனுக்கு இனியதொரு சான்று. கவிதைகளின் வரிகளை வாசிக்க வாசிக்க சங்க காலக் காட்சிகள் மனத்தில் விரிந்துகொண்டே போகின்றன. கவிதைகளின் அழகையும் இலக்கிய ரசனையையும் மீறி அவ்வளவு எளிதில் நம்மால் விடுபடவியலாது.

இயற்கையை வர்ணிக்கும் கவிதைகளில் ஒரு குழந்தையின் உற்சாகமும் கைக்கொட்டிக் களிக்கும் குதூகலமும்தான் தெரிகிறது. வாசிப்போரையும் குழந்தையாய் மாற்றும் ச்சூ.. மந்திரக்கவிதைகள்…

அணில் கவிதை அசத்துகிறது. அணிலின் கீச்சொலியை வார்த்தைகளால் சொல்லமுடியுமானால் எப்படி சொல்வது? இதோ கிரேஸ் கற்றுத்தருகிறாரே.. ஸ்குவீக் ஸ்குவீக்.. என்று.

அணிலின் ஸ்குவீக் ஒலிக்கு என்ன காரணம் என்று ஆராய்கிறார். அவரோடு சேர்ந்து நாமும் அந்த தென்னங்கீற்றிலாடும் அணிலை ரசிக்கிறோம்.

கடற்கரை கிளிஞ்சல்களும் அவர் கவிதை வரிகளில் வர்ணிக்கும் வரம்பெற்று விடுகின்றன.

ஆழியின் அளவிலாச் செழிப்பை
வாழ்ந்த உயிர்களின் அடையாளத்தை
அலைகளோடு அழகாய்ச் சொல்லும்
கரைசேர்ந்த கண்கவர் ஓடுகள்!

மண்ணிற்கும் விண்ணிற்கும் காதலாம். இடையில் தூதாய் தேவதாரு மரங்களாம். கவிஞரின் கற்பனை அபாரம்.. அல்லவா!

மனை உறை புறாவின் சேவலும் பெடையும் கொண்ட சிங்காரக்காதல் கண்ணுக்குள் விரிகிறது சிங்காரக் காதல் காட்டி கவிதை வரிகளை வாசிக்கும்போது..

இறகால் தூவுதல் போலே… கவிதையில் தாய் நீராட்டும் இளந்தாய் போல என்ற வரிகளில்தான் எவ்வளவு தாய்மை…  தாயைத் தெரியும். அதென்ன இளந்தாய்? இப்போதுதான் தாயாகியிருப்பவள். ஆம். புதிதாய்ப் பிள்ளை பெற்றுவந்த தன் மகளை மனைப்பலகையில் உட்காரவைத்து பதமான வெந்நீரால் குளிப்பாட்டுகிறாள் தாய். பூரித்து நிற்கிறாள் மகள். இது ஒரு கொடுப்பினை அல்லவா? தாய்மையின் இரு வரங்களையும் ஒருசேர அனுபவிக்கும் தருணமல்லவா அது? ஆஹா.. நினைக்கையிலேயே அந்த இதம் நெஞ்சுக்குள் பரவுகிறதே.. அந்த இளந்தாயைப்போலத்தான் தென்னையும் பூரித்து தன் பசுங்கரங்களில் மழையை ஏந்தித் தன் தளிர்மேனியில் மென்மையாய் இறக்கிக்கொள்கிறதாம்… வாசிக்கையிலேயே நெஞ்சத்துள் தோன்றும் நினைவுகள் இன்பம்!

இளங்காலை நேரமது. காக்கை அழைக்கிறது, அணில் கூப்பிடுகிறது, புறா பேசுகிறது. தென்னையும் தலையை ஆட்டிக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.  தென்னைக்கு வேறு வேலை இல்லை. கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. இப்படி நாமும் இயற்கையை ரசித்துக்கொண்டிருந்தால் இன்றைய பொழுது என்னாவது? கவிஞரை அங்கே குக்கர் அழைக்கிறது.. ரசனையும் கடமையுமாய் கலந்து புலர்கிறதாம் கவினுறு காலைகள்.. என்ன அற்புதமான ரசனை!

சமூக அக்கறையும், சமூகத்தின் வஞ்சமுகம் குறித்த விழிப்புணர்வையும், வக்கிரமுகம் குறித்த சாடல்களையும் முன்வைக்கின்றன சமூகம் குறித்த அவரது கவிதைகள். சமூகத்தின் அவலங்களும் அலட்சியங்களும் அவற்றில் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன.

நாளைய சமுதாயம் கவிதையில் எப்படியெல்லாம் இன்றைய துளிர்கள் தவறான போக்கில் திசைதிருப்பப்படுகிறார்கள் என்பதை உதாரணங்களோடு விளக்குகிறார். நாமும் அந்தப் பட்டியலில் இருக்கிறோமா என்று நம்மை நாமே பரிசோதித்துக்கொள்ளவேண்டிய தருணமிது.

எது உண்மையான திருநாள் என்று கிரேஸ் சொல்வதில் இருக்கும் உண்மையை மறுப்பார் உண்டா?

சமூகமெனும் காட்டுக்கான விருட்சங்களுக்கு விதை தூவப்பட்டு வளர்ப்பதென்னவோ வீட்டுக்குள். இந்த துளிர் விடும் விதைகள் நல்லமுறையில் அன்பெனும் நீரூற்றப்பட்டும் நற்பண்புகள் என்னும் உரமிடப்பட்டு இனிமையான குடும்பச்சூழல் என்னும் வேலியிடப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டால்தானே நல்லதொரு நேரிய விருட்சங்களாய் நாளை வளரக்கூடும். பெற்றவர்கள் செய்யும் பிழைகளுள் பிரதானமானது மற்றக்குழந்தைகளோடு தங்கள் குழந்தைகளை ஒப்பிட்டுப் பழிப்பது. அதைச் சுட்டும் கிரேஸின் வரிகள்

அவளைப் போல ஆடு
இவனைப் போல பாடு
அவனைப் போல படி
இவளைப் போல விளையாடு
அவனைப் போல அது செய்
இவளைப் போல இது செய்
விளங்காமல் விழித்த குழந்தை
விளம்பியது விழிவிரித்து
நானாக நான் இருத்தல் எப்பொழுது?
நானாக நான் இருத்தல் பிழையா?

குழந்தையின் பிஞ்சு நெஞ்சம் கேட்கும் கேள்வியைப் பெற்றோர் இனியாவது புரிந்துகொண்டு தங்கள் பேராசைகளைக் கைவிட்டு குழந்தைகளை குழந்தைகளாய்ப் பார்க்கவேண்டும்.

தாய்மையின் சிறப்பை சிலாகிக்கும் கவிதை சிலிர்ப்பூட்டுகிறது. மழலை உண்ணும் அழகோ மனம் நிறைக்கிறது.

படைத்திடும் அனைவருக்கும்
படைப்பாற்றல் அனைத்துமாகும்

என்கிறார் படைப்பு கவிதையில். நிரூபிக்கிறார் கட்டைவிரலும் ஆட்காட்டி விரலும் கவிபாடும் கவிதையில்.

கையெழுத்தைத் தொலைத்துவிட்டேனே என்று கவிமனம் கதறும் கவிதை வாசிக்கும் நம்மையும் சுருக்கென்று தைக்கிறது.

வாழ்க்கை பற்றிய கவிதைகளில் வெற்றிக்கான பாதையையும் காட்டுகிறார். வாழ்வு சுகப்படும் சூத்திரமும் காட்டுகிறார். கலங்கச் செய்யும் காலத்தின் கணக்கையும் கண்முன்னால் காட்டுகிறார்.

சுருக்கமாகத் துன்பங்கள் தீமைகள் எல்லாம்
தாமரை இலைநீராக அகற்றும் மனம் வேண்டும்

என்று சொல்லி வாழ்வின் இன்பதுன்பங்களை எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தையும் காட்டுகிறார்.

மொத்தத்தில் வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்து அம்சங்களையும் வெகு அழகாக இக்கவிதை நூலில் அடக்கிக்காட்டியுள்ளார். தமிழின் இனிமையும், சாரமும் கொண்டு இயற்கை சார்ந்த கவிதைகளில் ஈர்ப்பும், சூழல் சார்ந்த கவிதைகளில் சுதாரிப்பும், காதல் சார்ந்த கவிதைகளில் களிப்பும், வாழ்க்கை சார்ந்த கவிதைகளில் உளத்தெளிவுமாக வசீகரிக்கிறார் அன்புத்தோழி கிரேஸ். வாழ்த்துகள் கிரேஸ்.