23 February 2014

குளிரவன் போவதெங்கே?




தோகுளிரவன்!
தூரத்து மலைமுகட்டு மரங்களுக்குப் பின்னே
மெளனமாய்ப் பதுங்கி நழுவிப் போவதெங்கே?

வசந்தமென்னும் பருவப்பெண் பச்சையம் பூசி
ஓடைக் கண்ணாடியில் ஒப்பனை செய்வதை
வழியில் பார்த்தவன், வெளிறிய தன் முகத்தை
வேறுதிசையில் திருப்பிக்கொண்டு
திரும்பிப் பாராமல் போகிறான்.

ஆனால் எனக்குத் தெரியவேண்டும்
அவன் சென்ற வழி எதுவென்று
அவனைக் கண்டுபிடிக்க இதுவரை
எவரும் முயன்றாராவென்று

இடிமுழக்கத்தால் விண்ணுக்கு இழுத்துவரப்பட்டு
மேகப் பஞ்சணையில் துஞ்சவைக்கப்பட்டிருக்கிறானோ?
சமுத்திரத்துக்குள் சென்றிருப்பானாயின்
சதிராடும் அலைகளால் சுழற்றியெறியப்பட்டிருப்பானோ?

அலைக்கழிக்கப்பட்டு ஆறாத ரணங்களுடன்
உயிர் ஊசலாடியபடி கரையோரம் ஒதுங்கி
காட்சியளிக்கிறானா மீனவர் எவருக்கேனும்?
ஆளரவமற்றத் தீவொன்றில் அசைவற்று
விறைத்துக் கிடக்கிறானா எங்கேனும்?

சாம்பல் நிறத் தலையைக் கவிழ்ந்தபடி
நித்தமும் சூரியன் மறையும் நீலமலைகளுக்கப்பால்
எவருமறியாப் பொழுதுகளில் சென்று
கல்லறையொன்றைத் தோண்டுகிறானோ?

தன் வெளிர்வண்ண ஆடையுடன்
தானே வெட்டிய கல்லறைக்குழிக்குள்
கரங்களை மார்பில் கோர்த்தபடி படுத்துக்கொண்டு
என் மறைவுக்காய் கண்ணீர் சிந்துவார் யார்?
மாறாய் மகிழுமே வசந்தத்தின் வருகையால் ஊர்!
என்றெண்ணி மருகுகிறானோ?

ஐயோகுளிரவனே
என் கண்கள் சிந்துகின்றனவே கண்ணீர்,
உனக்கு மகிழ்வளிக்கப் போதுமானதா
ஒரு குழந்தையின் கண்ணீர்?

வசந்தம் தொலைவில் வரும்போதே
உன் ஆடைநுனியை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு
உன்னை அழைத்தபடியே தொடர்ந்தேன்.
உன் கரங்களில் முத்தமிடுகிறேன்.
உன் வேதனையைப் புரிந்துகொண்டேன்,
தொய்ந்துபோன உன் தலையை இதமாய்த் தடவுகிறேன்.

…. என்னால் பாட இயலாது
குளிரவன் இங்கே வெளிறிச் சாகிற வேளையில்
வசந்த கானமிசைத்திட என்னால் எப்படியியலும்?

<><><><><><><><><><>


(Where does the Winter go? By Ethel Turner) 
10/2/14  அன்று வல்லமை இதழில் வெளியானது.

20 February 2014

இன்றைய சினிமாவின் போக்கும் சமூக பாதிப்புகளும்




இன்றைய சினிமாவின் போக்கும் சமூக பாதிப்புகளும் என்னும் 
தலைப்பே கட்டுரையின் சாராம்சத்தை சொல்லிவிடுகிறது. இன்றைய சினிமாவின் போக்கால் சமூகம் பாதிப்புக்காளாகிறது என்பது எவரும் மறுக்கவியலாத உண்மை. தலைப்பில் சினிமா என்று பொதுவாக இருப்பதால் அது குறிப்பது தமிழ்த் திரைப்படங்களையா? இந்தியத் திரைப்படங்களையா? அல்லது உலகத் திரைப்படங்களையா? என்று ஆரம்பம் முதலே ஒரு தடுமாற்றம் இருந்தது. ஒரு தமிழ் இணையதளத்தில் நடத்தப்படும் ஒரு போட்டி என்பதாலும் உலக சினிமா பற்றிய அலசலை முன்வைக்கும் தகுதி எனக்கில்லை என்பதாலும் தமிழ்த் திரைப்படங்களைக் குறிப்பதாகவே எண்ணிக்கொண்டு களத்தில் இறங்கிவிட்டேன்.

திரைப்படம் என்பதே சமூகத்தின் பிரதிபலிப்புதானே என்று ஒருசிலர் வாதிடலாம். அதில் ஓரளவு உண்மை இருந்தாலும் முற்றிலும் உண்மையாகிவிடாது. சமூகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் எத்தனையோ நல்ல சிறப்பான அம்சங்கள் இருக்க, சமூகத்தைப் பாதிக்கும் அம்சங்கள் மட்டுமே பிரதானப்படுத்தப்படுவது வருத்தத்துக்குரிய விஷயம். எங்கோ நம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நடந்துகொண்டிருக்கும் சமுதாயச் சீர்கேடு ஒன்றைக் காட்டுகிறேன் என்று துவங்கி, இறுதியில் ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் சீர்கெட்டது என்ற தீர்ப்பை வழங்குதல் நியாயமன்று. எல்லாத் திரைப்படங்களும் அப்படித்தானா என்றால் இல்லை, ஆனால் நூற்றுக்கு தொண்ணூறு படங்கள் அப்படித்தான் உள்ளன. அவற்றைப் பற்றிய என் பார்வையே இது.

இன்றைய பல திரைப்படங்கள் தவறான உதாரணங்களை முன்வைத்து இளைஞர்களைத் தவறான பாதைகளில் திசைதிருப்பிவிடுகின்றன. இன்றைய இளைஞர்களுக்கு அவர்கள் ஆண்களாகட்டும், பெண்களாகட்டும்எதையும் நின்று நிதானித்து யோசிக்க அவகாசமில்லை. அவசர யுகத்தில் வாழ்கிறார்கள். சரியான புரிதல்களும் தெளிவான சிந்தனைகளும் காலங்கடந்தபின்னரே கவனத்துக்கு வருகின்றன. ஆனால்அதற்காக அவர்கள் கொடுக்கும் விலை மிக அதிகம். உடல்நலம் கெட்டு, மனநலம் கெட்டு, கைப்பொருள் இழந்து, நிம்மதி இழந்து, உறவுகளை இழந்து, இறுதியில் தங்கள் வாழ்க்கையையே தொலைத்து நிற்கிறார்கள். அதற்கு சினிமா போன்ற ஊடகங்களின் பங்கு பெரும்பான்மை என்றால் அது மிகையில்லை. திரைகளில் அவர்கள் தங்களையே பார்க்கிறார்கள். எப்படி ஒரு இல்லத்தரசி மெகா தொடர்களைப் பார்த்து மனம் பேதலித்து அதில் தன் வாழ்க்கையைப் பிணைத்துக்கொண்டு மன நிம்மதி இழந்து தவிக்கிறாளோஅதற்கு துளியும் குறைவிலாத அவலம் திரைப்படங்கள் மூலம் இளைய தலைமுறைக்கு நேர்கிறது.

இன்றைய தமிழ்த் திரைப்படங்களில் கதாநாயகனைப் பற்றிய ஒரு மோசமான சூத்திரம் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை சமீபகாலமாக நாம் பார்க்கும் சில திரைப்படங்கள் மூலம் உணரமுடிகிறது. பழைய திரைப்படங்களில் கதாநாயகன் என்பவன் அன்பு, பண்பு, பாசம், தியாகம், லட்சியம், வள்ளன்மை போன்ற பல உயரிய குணங்களைக் கொண்டவனாக இருந்தான். ஒருசில படங்களில் ஆரம்பத்தில் கெட்டவனாக இருக்கும் கதாநாயகன், ஏதோவொரு சந்தர்ப்பத்தில் திருந்தி, நல்லவனாக மாறிவிடுவான். சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரையிலும் கூட, கதாநாயகன் என்பவன் உத்தமனாய் இல்லாவிடினும், ஓரளவு நல்லவனாய், மனசாட்சிக்குப் பயந்தவனாய், சந்தர்ப்ப சூழலினால் மட்டுமே தவறிழைப்பவனாய் காட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

ஆனால் இப்போது….  கதாநாயகன், உலகத்திலுள்ள அனைத்து அயோக்கியத்தனங்களும் கொண்டவனாக இருக்கிறான். வில்லனை விடவும் மோசமானவனாக சித்தரிக்கப்படுகிறான். எந்த சிக்கலும் இல்லாத ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் கதாநாயகி, அவனுடைய அயோக்கியத்தனத்தாலேயே ஈர்க்கப்பட்டு விரட்டி விரட்டி காதலிக்கிறாள். இது போன்ற திரைப்படங்களைப் பார்க்கும் விடலைகள் மனத்தில்ஓஹோஇப்படியிருந்தால்தான் பெண்பிள்ளைகளுக்குப் பிடிக்கும்போலும் என்னும் எண்ணம் வேர்விட ஆரம்பித்துவிடலாம். இல்லாத பழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்ள இத்திரைப்படங்கள் ஒரு தூண்டுதலாக அமைந்துவிட பெரும் வாய்ப்பு உள்ளது.

காதல் என்ற சொல்லுக்கு இந்த திரைத்துறையினர் கொடுக்கும் விளக்கங்களும் வியாக்கியானங்களும் இருக்கிறதேஅப்பப்பாரம்யமான அந்த உணர்வை ரம்பத்தால் அறு அறு என்று அறுத்து குருதி வடியத் தொங்கவிட்டுவிடுகிறார்கள். காதலைக் கடைபரப்பி விற்கிற அந்த வியாபாரிகளிடம் எல்லாம் இருக்கிறது, காதலைத் தவிர என்பது விநோதம். காதல் மீதான மதிப்பைக் கூட்டுவதாக இல்லையென்றாலும் பரவாயில்லை, இழிவுபடுத்துவது போல் எத்தனைப் படங்கள்!
காதல் மட்டுமா? காதலும் நட்பும்தான் இன்றைய திரைத்துறை கையிலெடுக்கும் கருக்கள். அவற்றைத் தாண்டிய உணர்வுகளும் வாழ்க்கையும் ஒரு பொருட்டே இல்லை அவர்களுக்கு.

காதலைப் போலவே நட்பையும் கொச்சைப்படுத்தும் திரைப்படங்கள் ஏராளம். கூடிக் குடிப்பதும், கும்மாளமிட்டுக் களிப்பதும், ஒருவரை ஒருவர் கவிழ்ப்பதும் காட்டிக்கொடுப்பதும்தான் தான் நட்பின் இலக்கணங்களென்று இன்றைய தமிழ்த் திரைப்படங்கள் வரையறுத்து வைத்திருக்கின்ற போலும்.

பெரும்பான்மைத் திரைப்படங்களில் இளைஞர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள்? குடிப்பதும், புகைப்பதும்தான் நாகரிகம், அதுதான் வாழ்க்கை என்று காட்டி, எந்தவிதக் கெட்டப் பழக்கங்களும் இல்லாத ஒருவனுக்கு, தான் வாழவே தகுதியில்லாதவன் என்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்கும் இழிசெயலைப் பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் தவறாமல் செய்கின்றன. அரிதிலும் அரிதாய் ஒருசில நல்ல திரைப்படங்கள் வந்து நட்பின் பெருமை காட்டி ஆறுதல் தருகின்றன.

இன்றைய நாட்களில் மதுவருந்தும் காட்சி இல்லாத திரைப்படத்தைக் காண்பதே அரிதாகிவிட்டது. உணவுண்ணுதல், புத்தகம் வாசித்தல், ஒட்டடை அடித்தல் போன்று அதுவும் வாழ்க்கையில் ஒரு அங்கம் என்பதுபோல் வெகு அலட்சிய மனோபாவத்துடன் காட்டப்படுவது கூட நமக்கும் பழகிவிட்டது என்றே நினைக்கிறேன். அதுபோன்ற காட்சிகளில் மதுவருந்துவது/புகைப்பது உடல்நலத்துக்குக் கேடு என்று ஒரு ஸ்லைடு போடுவார்கள். அவனோ அவர்களோ புகைத்துக்கொண்டிருக்கிறான்/கிறார்கள் என்பது அதுவரை நம் கவனத்துக்கு வந்திருக்காது. ஸ்லைடைப் பார்த்தவுடன்தான் தோன்றும். அடஆமால்ல…..

ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, பல திரைப்படங்களில் பார்த்த காட்சி ஒன்று. ஐந்து பேர் குடிக்கையில் ஒருத்தன் மட்டும் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டால் மற்ற நால்வரும் சேர்ந்து அவனால் ஆண்வர்க்கத்துக்கே அவமானம் என்பதுபோல் அவனைக் கேலி பேசி எப்படியும் குடிக்கவைத்துவிடுவார்கள். அதன் மூலம் குடிப்பதுதான் ஆண்பிள்ளைக்கு அழகு என்று ஒரு தவறான கற்பிதம் இளைஞர்களின் மனத்தில் ஆழமாக பதியவைக்கப்படுகிறதல்லவா?

இந்த இடத்தில் நான் ஒன்றைக் கட்டாயம் குறிப்பிடவேண்டும். குடி குடி என்று குடி முழுகிப் போவது போல் புலம்புகிறாயேமேலை நாடுகளில் எல்லோரும்தான் குடிக்கிறார்கள். குடிப்பதென்ன அவ்வளவு பெரிய குற்றமா என்று கேட்பீர்களாயின் ஒருசில வார்த்தைகளை உங்களுடன் பகிரவிரும்புகிறேன்.

மேலை நாடுகளில் நிதானம் தெரியாமல் வயிறு முட்டும் அளவுக்கு குடித்துவிட்டு வாந்தி எடுப்பதும், தெருக்களில் விழுந்து கிடப்பதும், போதையோடு வாகனங்களை ஓட்டி விபத்து உண்டாக்குவதுமான நிகழ்வுகள் மிக சொற்பமே. அதற்கான சட்டங்களும் கடுமையாக இருப்பதால் மக்களிடம் பயம் இருக்கிறது. அதுபோல் ஒரு அலுவலக சந்திப்புகளிலோ, நட்புக் குழுமத்திலோ எவரும் எவரையும் குடிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்துவதில்லை. மரியாதை நிமித்தம் குடிப்பதும் குடிக்காதிருப்பதும் அவரவர் விருப்பம். குடிப்பழக்கம் இல்லாதவர்களும், தாங்களே வாகனத்தை ஓட்டிக்கொண்டு வீடு திரும்பவேண்டியிருப்பவர்களும் பழரசங்களைப் பருகியபடி நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்பது சர்வ சாதாரணம் அங்கு.

அடுத்து இன்றைய திரைப்படங்களில் நம்மை நெளியச்செய்யும் நெருடலான விஷயம் ஆபாசம். பாலியல் வேட்கையைத் தூண்டும்படியான வக்கிரக் காட்சிகளுக்குக் குறைவே வைப்பதில்லை பெரும்பான்மைப் படங்கள். பெண்கள் என்றாலே ஒரு போகப்பொருளாகக் காட்டப்படுவதன் விளைவுதான்  பாலியல் பலாத்காரங்களும், கழுத்தறுப்புகளும், அமில வீச்சுகளும். பெண்கள் மதிக்கப்படும்வண்ணம் திரைப்படங்கள் வெளிவரவேண்டும். ஆபாச வர்ணனைகள், இரட்டை அர்த்த வசனங்கள், அருவறுப்பான அங்க அசைவுகள் போன்றவை தவிர்க்கப்படவேண்டும். தரமான திரைப்படம் என்று சொல்லப்படுபவற்றில் கூட ஆபாசமான இடையசைவுகளும், அங்கக் குலுக்கல்களும், உதட்டுச் சுழிப்புகளும் கொண்ட பாடலொன்று இடைச்செருகலாக செருகிவிடப்படுகிறது. வியாபார நோக்கத்துக்காக என்னும் ஒரு காரணத்தை முன்வைத்தால்…. அது நம்மை நாமே பேரம் பேசும் இழிநிலையைத்தான் காட்டுகிறது.

இளம்பெண்களுக்கு அரைகுறை ஆடைகளும் நுனிநாக்கு ஆங்கிலமும் தான் அழகென்று திரைப்படங்கள் அறிவுறுத்துகின்றன. ஆடவருக்கிணையாய் குடிப்பதிலும், நள்ளிரவு நடனக் கொண்டாட்டங்களில் பங்கேற்பதிலும்தான் சம உரிமை இருக்கிறதென்னும் அறியாமை அவர்களுள் தலைதூக்குகிறது. இப்படித்தான் வாழவேண்டுமென்ற வரைமுறையெல்லாம் காற்றில் பறக்கவிடப்பட்டு எப்படியும் வாழலாம் என்று போதிக்கப்படுகிறது.

பொது நிகழ்ச்சிகளில் குடும்பப்பெண்கள் குத்தாட்டம் போடுவதைப் பற்றி சில நாட்கள் முன்பு சில பதிவுகளில் வாசிக்க நேர்ந்தது. இதுவும் திரைப்படத்தின் தாக்கம் என்று சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்வது? ஊரே தலையில் வைத்துக் கொண்டாடும் அளவுக்குப் பெரிய மனிதர், செல்வந்தர், செல்வாக்குடையவர்அவ்வளவு ஏன், நாட்டாண்மை என்றே வைத்துக்கொள்வோமே. ஊர்த்திருவிழாவின்போது பாட்டுப்பாடி ஆட்டமாடிக் கொண்டாடும் ஊராரின் மத்தியில் அந்த பெரிய மனிதரின் மனைவியும் ஒரு கட்டத்தில் தன்னை மறந்து குத்தாட்டம் போட்டுவிட்டு பிறகு வெட்கப்பட்டுக்கொண்டு நிற்பதையெல்லாம் ரசிப்புடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் சனம் தங்களையும் ரசிக்கும் என்ற எண்ணம் அப்பெண்களுக்குத் தோன்றியிருக்கலாம்.

அடுத்து குழந்தைகளிடம் வருவோம். குழந்தைகளும் திரைப்படங்களைப் பார்க்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து சமூகப் பொறுப்புடன் படமெடுப்பவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா? ஒரு திரைப்படத்தை தியேட்டருக்குப் போய்த்தான் பார்க்கவேண்டும் என்ற அவசியம் இப்போது இல்லை. எவ்வளவு புதிய திரைப்படமாயிருந்தாலும் உலகத் தொலைக்காட்சிகளிலேயே முதன்முறையாக ஏதாவதொரு சானலின் மூலம் வீட்டுக்குள் வந்து தன்னைத் தானே திரையிட்டுக்கொள்கிறது. ரேட்டிங் பற்றிய சிந்தனையின்றி குழந்தைகள் முதல் பெரியவர் வரை கூடியமர்ந்து பார்த்துக் களிக்கிறோம். அதில் வரும் வன்முறைக் காட்சிகள் குழந்தைகள் மனத்தில் எந்த அளவுக்கு பாதிப்பை உண்டாக்குமென்று என்றைக்காவது எண்ணிப்பார்த்திருக்கிறோமா
   
கையை காலை வெட்டுவதும், கழுத்தறுப்பதுமான காட்சிகளை கொஞ்சமும் விவஸ்தையின்றி குளோசப் காட்சிகளாக வேறு காட்டுகிறார்கள். இலை மறை காய் மறைவாக காட்டவேண்டியவற்றையெல்லாம் தலை முதல் கால் வரை காட்டி அருவறுப்பை உண்டுபண்ணும் போக்கை என்னவென்பது?

வன்முறை பற்றி சொல்லும்போது ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வருகிறது. தங்கள் படங்களில் வன்முறையை வரைமுறையின்றிக் காட்ட நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு சப்பைக்கட்டுதான் மதுரை சப்ஜெக்ட். கதைக்களம் மதுரை என்று வைத்துவிட்டால் போதும், யார் வேண்டுமானாலும் யாரை வேண்டுமானாலும் வெட்டலாம், குத்தலாம், கொல்லலாம். மதுரைக்காரர்களே கையெடுத்துக் கும்பிட்டு, “ஐயாஎங்களை விட்டுவிடுங்கள். மதுரையைப் பற்றியும், மதுரை மக்களைப் பற்றியும் இப்படி அநியாயமாக அவதூறு பரப்பாதீர்கள்என்று கெஞ்சியும் விடுவதாக இல்லை மதுரையை வைத்து காசு பார்ப்பவர்கள். புதிதாக தமிழகம் வருபவர்கள் மதுரைக்குப் போகுமுன் இதுபோன்ற இரண்டு திரைப்படங்களைப் பார்த்தால் போதும். மதுரைப் பக்கம் தலைவைத்தும் படுக்கமாட்டார்கள்.

அளவுகடந்த வன்முறைக் காட்சிகளைப் பார்த்துப் பார்த்து ஒரு கசாப்புக்காரனின் மனநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டோம் நாம். முன்பின் அறிந்திராத ஒருவரின் மரண ஊர்வலம் கூட நம் மனத்துள் மெல்லிய அதிர்வை உண்டாக்கும். ஆனால்மரண வீட்டிலும் குத்துப்பாட்டு போட்டு சிரிக்கவைக்க முயற்சி செய்கிறார்கள் இன்றைய இயக்குநர்கள். குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவருமே ரசிப்பதைப் பார்க்கும்போது உள்ளுக்குள் எழுகிறது ஒரு கேள்வி. மரணத்தின் மதிப்பு அவ்வளவுதானா?

அன்றைய திரைப்படங்கள் சாதி, மத, இன, மொழி வேறுபாடுகளைக் கடந்து மக்களை ஒன்றாக வாழவைக்கும் முயற்சியை செய்தன. இன்றைய சில திரைப்படங்களோ, ஒற்றுமையாய் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனங்களில் பிரிவினையை உண்டாக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளன.   

திரைப்படங்கள் என்பவை வாழ்வியலின் அழகைக் கூட்டுவதாக, வாழ்க்கைத் தத்துவத்தைக் காட்டுவதாக இருக்கவேண்டும். உறவுகளுக்கிடையிலான மெல்லிய மனவோட்டங்களைச் சொல்வதாக, சமுதாய அமைப்பின் சிக்கல்களை உணரச் செய்வதாக, வாழ்ந்த வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கத் தூண்டுவதாக, சிறந்த பொழுதுபோக்கம்சம் கொண்டதாக, நெகிழவைப்பதாக, மகிழவைப்பதாக, ரசிக்கத்தக்கதாக,  புத்துணர்வூட்டுவதாக, புரட்சிகரமானதாக, மாறுபட்ட சிந்தனைகளை உருவாக்குவதாக, முரண்பட்ட களங்களை மையப்படுத்துவதாகஎன்று வித்தியாசமான ரசனைகளை ரசிகனுக்கு அறிமுகப்படுத்தவேண்டும். ஐந்து நிமிடக் குறும்படங்களிலேயே மேற்சொன்ன அனைத்தையும் சாதித்துக் காட்டமுடிகிறது என்னும்போது இரண்டுமணி நேரத் திரைப்படங்களில் எவ்வளவு சாதிக்க முடியும்?   

மாறாகசமூக நடவடிக்கைகளுக்குப் புறம்பான பல காட்சிகளை யதார்த்தம் என்ற போர்வையில் காட்டும் திரைப்படங்கள், சமூகம் பற்றிய ஒரு மாயையை மக்கள் மனத்தில் சிருஷ்டிக்க முனைகின்றன. மிகையெது, யதார்த்தமெது என்று பிரித்துணர இயலாது மயங்கி நிற்கும் இளைய சமுதாயத்தை எளிதில் வெற்றிகொள்கிறது மிகையாளுமை. படாடோபமற்ற யதார்த்தங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு மதிப்பற்றுப் போதலும்  பளபளக்கும் ஜரிகை வேலைப்பாட்டுடனான மிகைப்படுத்தல்களும் அசாதாரணக் கற்பனைகளும் பிரதானத்துவம் பெறுதலும் காலத்தின் கோலம். இந்நிலை மாறவேண்டுமெனில், குறைந்தபட்சம் திரைப்படங்கள் வேறு, சமூக அமைப்பு வேறு என்று பிரித்தறியும் மனப்பாங்காவது நம்மிடையே உருவாதல் வேண்டும். 

**************

(தைப்பொங்கல் தினத்தை முன்னிட்டு ரூபனின் எழுத்துப் படைப்புகள் தளத்தில் நடைபெறும் மாபெரும் கட்டுரைப் போட்டியில் பங்கேற்பதற்கான கட்டுரை) 


(படம் நன்றி: இணையம்)

15 February 2014

கைகலப்பு (ஆஸ்திரேலியக் காடுறை கதை 3)



 “அங்கே பாருங்கள், இரண்டு பேர் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வாருங்கள், என்னவென்று போய்ப்பார்ப்போம்” வழிப்போக்கர்களில் ஒருவன் தொலைவில் சுட்டினான்.

தகிக்கும் வெப்பம் சூழ்ந்த ஆளரவமற்ற அந்தப் பருத்திப் புதர்வெளியில் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக்கொள்வது என்பது விசித்திரமான விஷயம். ஆயினும் அரைமைல் தூரத்துக்கு அப்பால் சாலையில் இரு மனிதர்கள் கைகலப்பில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

மூன்று வழிப்போக்கர்களும் புகைபிடிக்கும் எண்ணத்தை ஒத்திவைத்துவிட்டு அவ்விடத்தை நோக்கி விரைந்தனர். அவர்களில் இருவர் ஆட்டுரோமம் கத்தரிப்பவர்கள். சன்லைட் என்பவன் உருவத்தில் பெரியவனாகவும் மேக்வாரி என்பவன் சிறியவனாகவும் இருந்தான். மூன்றாமவன் மில்கி, உயரமான ஒடிசலான இளைஞனாக இருந்தான். அவன் குடியேற்றத்துக்குப் புதியவன். ஆட்டுரோமம் கத்தரிக்கும் பணியில் பயிற்சி பெற்றுக்கொண்டிருந்தான்.

அவர்களில் ஒருவன் ராட்ஸ். அவனை நான் அறிவேன். அந்த இன்னொரு ஆள் எங்கிருந்து வந்தானென்று தெரியவில்லையேநான் அவனை இதற்குமுன் பார்த்ததேயில்லைஎன்றான் சன்லைட்.

அவன் இதுவரை காட்டுக்குள் மறைந்திருந்திருக்கலாம்.” மேக்வாரி சொன்னான். “இப்போது அவர்கள் முறையாக சண்டைபோடுகிறார்கள். வாருங்கள், சீக்கிரம் போய் வேடிக்கை பார்ப்போம்என்றான் மேக்வாரி.
அவர்கள் விரைந்தார்கள்.

அந்த புதியவனைப் பார்க்க வேடிக்கையாக உள்ளது,” மில்கி கத்தினான், “அவனைப் பார்த்தால் தலையே இல்லாததுபோல் தெரிகிறது. இப்போது பார், அவன் கீழே விழுந்துவிட்டான்இருவருமே விழுந்துவிட்டார்கள். சோர்ந்துவிட்டார்கள் போலும். இல்லையில்லைஅவர்கள் எழுந்துவிட்டார்கள்.. மீண்டும் சண்டையில்ஏன் இப்படி..… அடக்கடவுளேஅந்த வேற்றாள் ஒரு பெண்ணென்று நினைக்கிறேன்

சத்தியம்அவள் பெண்தான்கூவினான் சன்லைட். “அங்கே பாருங்கள்அந்த முரடன் அவளைக் கீழே தள்ளிவிட்டான். அவளை உதைக்கிறான். வாருங்கள் நண்பர்களே.. தடுப்போம். இல்லையென்றால் அவன் அவளைக் கொன்றுவிடுவான்.”

அவர்கள் தங்கள் முதுகுப்பை, தண்ணீர்ப்பை இன்னபிறவற்றை அங்கேயே போட்டுவிட்டு சண்டை நடக்கும் இடத்தை நோக்கி ஓடினர். ஆனால் எதையோ கூர்ந்து பார்த்த சன்லைட் தன் வேகத்தைத் தளர்த்தி பின்தங்கினான். அவனுடைய நடவடிக்கையைக் கண்ட சகாக்கள் அவன் முகத்தில் தெரியும் விசித்திர உணர்வைப் பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் முன்னால் பார்த்தார்கள். இப்போது அவர்களும் ஓடுவதை நிறுத்தி நடக்க ஆரம்பித்தனர்.

அவர்கள் பிரச்சனை நடக்கும் இடத்தை அடைந்தார்கள். பாதையோரம் மார்புக்குக் குறுக்காக கைகளைக் கட்டியபடி துவண்டுபோன ஒரு முதியவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். மொத்தமான பருத்தித்துணியால் பல இடங்களில் ஒட்டுப்போட்டதொரு உடுப்பை அணிந்திருந்தான். அரை டஜன் தக்கைகள் நரம்பில் கோர்க்கப்பட்டு அவன் தொப்பியின் முன்புற விளிம்பில் கட்டித்தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன. மங்கிப் போன பார்வையை மேலும் மறைக்கும் விதமாக முகத்தின் முன் பறக்கும் ஈக்களைப் பயமுறுத்தி விரட்டுவதற்காக அவை அங்கே முடிந்துவைக்கப்பட்டிருந்தன. அவன் பாதையின் மத்தியில் கிடந்த திமிறித்தடித்த முதுகுப் பையை குரோதத்துடனும் வெறுப்புடனும் பார்த்தான்.

 “ஆமாம். என்ன பிரச்சனை, பெரியவரே?”

 “.. ஒன்றுமில்லை.. ஒன்றுமில்லைமுதியவன் ராட்ஸ் பார்வையைத் திருப்பாமலேயே பதிலளித்தான். “நான் என் முதுகுப்பையுடன் விழுந்துவிட்டேன். அவ்வளவுதான். அவன் என்னைக் கீழே தள்ளிவிட்டான், இப்போது பிரச்சனை இல்லை. எல்லாம் சரியாகிவிட்டது. அவனை அடக்கிவிட்டேன்

ஆனால் பாருங்கள், அவன் கீழே கிடக்கும்போது நீங்கள் அவன் மேல் ஏறிக்குதித்தீர்கள். இது நியாயமில்லை, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே?” நண்பர்களைப் பார்த்து கண்சிமிட்டியபடிக் கேட்டான் சன்லைட்.

ஆனால்நீங்கள் நடந்த அனைத்தையும் ஆரம்பத்திலிருந்து பார்க்கவில்லை, அவன்தான் என்னை வம்பிக்கிழுத்தான், முதலில் என்னைக் குப்புறத்தள்ளினான். பாருங்கள்நான் வேண்டுமானால் இப்போது மீண்டும் சண்டை போட்டுக்காட்டுகிறேன். நான் எவ்வளவு நியாயமாக சண்டையிடுகிறேன் என்று உங்களுக்குத் தெரியவரும்.”

அவர்கள் மூவரும் தங்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டார்கள். பிறகு சன்லைட் முதுகுப் பைக்கு ஆதரவாளனாகவும், அவனுடைய நண்பன் மேக்வாரி முதியவனுக்கு ஆதரவாளனாகவும் இருக்க சம்மதித்தார்கள். பலவிதமான சமாதானங்களுக்குப் பின் மில்கி நேரக்காப்பாளனாகவும், நடுவராகவும் இருக்க சம்மதித்தான்.

ராட்ஸ் முழுவேகத்தோடு களத்தில் இறங்கினான். சட்டையைக் கழற்றிவைத்தான். அவன் சண்டைக்குத் தயாராகிக்கொண்டிருக்கையில் வழிப்போக்கர்கள் மூவரும், யார் வெற்றி பெறக்கூடும் என்று தங்களுக்குள் பந்தயம் கட்டிக்கொள்வது போல் பாவனை செய்திருந்தார்கள்.
மேக்வாரி, முதியவனுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டான். சன்லைட் முதுகுப் பையைத் தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். ராட்ஸ் பெரும் ஆயத்தத்துடன் அதைச் சுற்றிவந்து சண்டைக்கான முஸ்தீபுகளைக் காட்டினான்பிறகு அவன் அதன் மேல் பாய்ந்தான், தாக்கினான், சட்டெனக் குனிந்து அழுத்தினான், சடாரெனப் பின்வாங்கினான், மீண்டுமொருமுறை பாய்ந்தான், திடீரென்று முதுகில் குண்டடி பட்டவன் போல் மல்லாக்கச் சாய்ந்தான்

எந்த நடிகராலும் இதைவிடவும் பிரமாதமாய் செய்திருக்க இயலாது. நெற்றியில் பீரங்கி குண்டு துளைத்தாற்போன்ற கற்பனையுடன் அவன் கீழே கிடந்தான்.

மில்கி நேரம் முடிந்துவிட்டதென அறிவிக்க, முதியவன் தள்ளாடியபடி  எழுந்தான். ஆனாலும் பெரும்பலத்துடன் முதுகுப் பையை புதர்களுக்குள் வீசியெறிந்திருந்தான்.

பல சுற்றுகள் மாறுபட்ட வெற்றிகளோடு நடைபெற்று முடிந்தன.
வழிப்போக்கர்கள் தாங்கள் அதி உற்சாகமாக இருப்பதாக காட்டிக்கொண்டு பணயமில்லாத வெற்றுப் பந்தயங்களில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ராட்ஸ் முழுவேகத்துடன் சண்டையிட்டான். இறுதியில் வேடிக்கை சலித்துப்போனது

மில்கி நேரம் முடிந்துவிட்டதென அறிவித்த நொடியில் சன்லைட் முதுகுப் பையைக் கீழே போட்டான்இந்த சண்டையின் வெற்றியாளன் ராட்ஸ்தான் என்பதை மில்கி அறிவித்தான். அவர்கள் பணயத்தைக் கொடுப்பது போல் பாசாங்கு செய்துவிட்டு, தங்கள் முதுகுப் பைகளை எடுத்துவந்தார்கள். முதியவன் மேற்சட்டையை அணிந்துகொண்டான்.

பிறகு அவன் அமைதியாக இருந்தான். தன் முதுகுப் பையை பாதையின் ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு அதன்மேல் அமர்ந்துகொண்டான். அவன் காடுறை சம்பவங்கள் சிலவற்றை மிகைப்படுத்தலின்றி சொன்னான். சட்டென்று அவன் மௌனமானான். அவர்களைப் பார்த்து சற்றே நெளிந்தபடி புன்னகைத்தான்.

எனக்கு கொஞ்சம் இறைச்சித்துண்டு தரமுடியுமா உங்களால்?” அவன் கேட்டான்.

அவர்கள் அரைப்பவுண்டு இறைச்சியைக் கொடுத்தார்கள். அவன் தனக்கு அவ்வளவு தேவையில்லையென்று சொல்லி அதிலிருந்து ஒரு அவுன்சு மட்டும் வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு அதை தன் முதுகுப்பையின் ஓரத்தில் வைத்தான். கெட்டிலின் மூடியைத் திறந்து அதிலிருந்து தூண்டில் நரம்பை எடுத்தான். கொக்கியில் இரையை மாட்டினான்.

பாதையை நீரோடையாகப் பாவித்து அதில் தூண்டிலிட்டு மீனுக்காகக் காத்திருக்கலானான். சிறிது நேரத்தில் பெருத்த ஆர்வத்துடன் மீன்பிடிப்பதில் ஒன்றிப்போனான். தூண்டிலை ஒன்றிரண்டு முறை மேலும் கீழுமாய் அசைத்து, வேகமாய் இழுத்தான். தூண்டில் இரை புற்களை உராய்ந்தபடி இருந்தது. முதியவன் வெறுப்புடன் கொக்கியைப் பார்த்தான்.

 “அங்கே பாருங்கள்அவன் கத்தினான், “நான் அவசரத்தில் இருந்தபோது ஒருமுறை அவனைப் பிடித்திருக்கிறேன், அவனுடன் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடியிருந்திருக்கவேண்டும்

அடுத்தமுறை முதியவன் மிகவும் கவனமாக இருந்தான். அவன் தூண்டிலை வெகு சிரத்தையாக இழுத்து அந்த கற்பனை மீனைக் கைப்பற்றிப் புல்வெளியில் கிடத்தினான். சன்லைட் மற்றும் அவன் நண்பர்கள் மிகவும் ஆர்வத்தோடு அவன் செயலைக் கவனித்தனர்.

 “இதைப்பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்ஒரு அவுன்சு எடைக்கு முப்பது பவுண்டு எடை கிடைக்கிறது. இவ்வளவு பெரிய காட் மீனுக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? கொக்கிதான் அதன் குடல்வரை போய் பாதி உடலைக் கிழித்துவிட்டது.” ராட்ஸ் சொன்னான்.

அவன் கற்பனையில் ஏராளமான காட் மீன்களையும் ஒரு ப்ரீம் மீனையும் பிடித்தான். அவர்களை தன்னோடு சேர்ந்து உணவுண்ண தன் கூடாரத்துக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தான். ஆனால் அவர்கள் தாங்கள் வேறொரு பணியிடத்தை மறுநாள் அடைந்திருக்கவேண்டும் என்று கூறிக் கிளம்பினார்கள். அந்த முதியவன் தூண்டில் இரைக்காகக் கேட்ட ஒரு பவுண்டு இறைச்சியைத் தந்துவிட்டு அவனை நிறைவுடன் மீன்பிடிக்க விட்டுவிட்டுக் கிளம்பினார்கள்.

அதற்குமுன் சன்லைட் தன் சட்டைப்பையிலிருந்து இரண்டு ஷில்லிங் ஆறு பென்சுகள் மதிப்புடைய அரைக்கீரீடம் எனப்படும் நாணயத்தையும் சிறிது உணவையும் முதியவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டுக் கனிவுடன் சொன்னான்

இருட்டுவதற்கு முன்னர் தண்ணீரில் வேலை முடிந்துவிட்டால் நல்லது, முதியவரே!”

அவர்கள் தங்கள் வழியில் நடக்கத்தொடங்கியபோது ராட்ஸ் பாதையின் குறுக்கே இன்னும் மீன்பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். சிறிது தூரம் சென்றபின் காட்டுக்குள் பாதை மறையுமிடத்தில் நின்று அவர்கள் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ராட்ஸ் தன் முதுகுப்பையுடன் மற்றுமொரு கைகலப்பில் ஈடுபட்டிருந்தான். அவன் பிடித்த மீனைவிடவும் மிகப்பெரியதொன்றை, தான் முன்பொருமுறை பிடித்ததாக ராட்ஸின் முதுகுப் பை புளுகிய பொய்யே இந்தப் பிரச்சனைக்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடுமென்று சன்லைட் கணித்தான்.

*********
(ஆஸ்திரேலியப் பிரபலக் கவிஞரும் கதாசிரியருமான ஹென்றி லாசன் அவர்கள் எழுதிய ‘Rats’ என்னும் ஆங்கில கதையின் தமிழாக்கம்)
(படம் நன்றி: இணையம்)


10 February 2014

ஒப்பேற்றுதலும் ஒரு வாழ்வாமோ?




ஒல்லுமோவென்று ஓயாத்தயக்கமேலிட
ஒன்றுஞ்செய்யாமல் ஒதுங்கிநின்று
ஒப்பேற்றுதலும் ஒரு வாழ்வாமோ?

வெறும்பேச்சிலே வீரமணைத்துங்காட்டி
செயல்தனிலே சுணக்கங்காட்டுவாரோடு
இணக்கங்கொள்வாரும் இச்சகத்திலுண்டோ?

எள்ளளவும் முயலாது, என்னாலிது இயலாதென
வெள்ளத்தில் மூழ்கும் வேளையிலும் கைகட்டி
வேதாந்தம் பேசி வீழ்வாரும் உண்டோ?

துடிப்புள்ளவனுக்குத் துரும்புமாயுதமாமென்றே
வருந்துயரங்கண்டு வெம்பாது, வருந்தாது,
வெல்லுவோமென்று வீறுகொண்டெழுதலே
வல்லாளனுக்கு வாழும் வழியன்றோ?